Om meters te maken is – paradoxaal genoeg - veel lege ruimte nodig. Deze ruimte wordt het liefst gemaakt nabij grote stations. Hierdoor is de mobiliteit van de nieuwe bewoners meteen geregeld zonder dat de huidige wegen overbelast raken. En zo publiceerden we afgelopen weken over mooie projecten rondom Utrecht Centraal, Amsterdam Sloterdijk en in de Delftse spoorzone.
Toch laat het idee van ‘acupunctuurverdichting’ me niet los. Het verhaal van Pieter Hoexum over 'Opwallen' door Loom laat zien hoe de Wallen in Amsterdam niet door grootschalige herontwikkeling, maar via micro-ingrepen kan worden versterkt.
Tegelijkertijd maakt dit project pijnlijk zichtbaar waarom deze vorm van verdichten zo weinig van de grond komt. We hebben processen, regelgeving en verdienmodellen ontwikkeld voor grootschalige gebiedsontwikkeling, maar niet voor het zorgvuldig vullen van ‘gaten’. Terwijl juist daar een ander soort stad kan ontstaan: fijner, gemengder en misschien zelfs rechtvaardiger.
Acupunctuurverdichting is geen alternatief voor de grote bouwopgave, maar een noodzakelijke aanvulling. Eentje die niet gaat over aantallen, maar over de stad van binnenuit versterken. Door heel goed te kijken naar wat er is, maakt ‘Opwallen’ duidelijk wat de huidige verdichtingsaanpak laat liggen.
Zoals fotograaf Anna Odulinska heeft gedaan, door alle lege plekken met potentie in beeld te brengen en de betrokken architecten vervolgens te laten verbeelden hoe die gaten een nieuwe bestemming kunnen krijgen. Hier niks mee doen is een gemiste kans.
Groet, Merel
