Er is weinig zo frustrerend aan het architectenvak als de enorme verspilling van ontwerpkracht. Dit besef kwam extra hard binnen toen ik onlangs op de bouwplaats van Kop Dakpark aan het Marconiplein in Rotterdam stond en dacht aan alle andere Europan-winnaars, die niet hun visie gebouwd zien worden. Ik was enorm trots, maar vroeg me tegelijkertijd af waarom dit een uitzondering is.

De carrière van een vrouwelijke architect in België duurt, volgens onderzoek uit oktober 2025, gemiddeld 10 jaar. Die van haar mannelijke collega's 25. De verklaringen voor dat enorme verschil zijn pijnlijk en voorspelbaar: beperkte doorgroeimogelijkheden, lage salarissen en een werkdruk die niet valt te combineren met een normaal (gezins)leven. Ze maken een lange loopbaan als architect voor veel vrouwen onaantrekkelijk of simpelweg onmogelijk. Als de situatie in Nederland ook maar enigszins vergelijkbaar is - en daar zijn voldoende aanwijzingen voor - dan dreigt Mevr. De Architect een lange reeks van steeds dunnere publicaties te worden.

'Wat een ding!' roept de vader van vakredacteur Charlotte Thomas wanneer ze met de auto langzaam in de buurt komen van de nieuwe woontoren Hoost, naar ontwerp van het Franse bureau Jakob+MacFarlane. De kleurrijke blokkendoos van 14 verdiepingen hoog met 97 appartementen, heeft heel wat stof doen opwaaien in de Belgische badplaats Knokke-Heist.

We zaten nog geen vijf minuten aan tafel of ging het meteen over AI. Tijdens het sprekersdiner in Pakhuis de Zwijger voorafgaand aan het event over Paris Proof ontwerpen, waren Marc Koehler, Oscar Vos en Jasper Smits enthousiast over de enorme mogelijkheden die kunstmatige intelligentie oplevert. Zo regelde de een met een goede prompt in een druk op de knop een juridisch dichtgetimmerd contract.