Op woensdag 4 maart stond Mevr. De Architect 2.0 in Pakhuis de Zwijger. Hoofdredacteur Merel Pit gaf het podium aan vijf vrouwen en drie mannen - actief in onderzoek en praktijk - om mee te praten over de positie van vrouwen in de architectuur. Met een volle zaal kwam het thema van de avond tot leven: voorbij representatie naar systeemverandering.
Met het vertrek van mede-oprichter Niels Groeneveld breekt een nieuw hoofdstuk aan voor het Eindhovense architectenbureau Werkstatt. Groeneveld draagt de leiding volledig over aan zijn partners Floor Frings en Raoul Vleugels. Zij zetten de duurzame en ambitieuze koers van het bureau voort en gaan deze zelfs verbreden.
Zucht. We waren nog geen 5 minuten op weg, maar ik had het meteen door. Ik werd hier wederom geconfronteerd met de mythische figuur van wat een architect is: een eigengereide - of noem het visionaire - man die in zijn eentje aan een iconisch gebouw werkt voor een uitdagende opdrachtgever. Ooit ontstaan in het boek 'The Fountainhead', maar in dit geval is het de Deense architect Johan Otto von Spreckelsen in de film 'La Grande Arche'.
In 1982 lanceerde president François Mitterand de Grands Projets: een prijsvraag voor 8 gebouwen om Parijs te vernieuwen. De winnaar voor La Défense - het zakendistrict - was de Deense architect Johan Otto von Spreckelsen. Met drie kerken en zijn eigen huis op zijn naam ontwierp hij La Grande Arche. Een keerpunt in zijn carrière en het onderwerp van de gelijknamige film, vertoond op het AFFR 2025.
Jan Nauta is een sociaal geëngageerde architect die zich nadrukkelijk mengt in het debat over de Nederlandse aanbestedingscultuur. In de podcast Over Architectuur Gesproken blikt hij terug op zijn veelbesproken besluit om zich terug te trekken uit een tender. Het leverde bijval op uit de vakgemeenschap, maar volgens Nauta vooral een bevestiging: in de sector leven breed gedeelde frustraties.
Zichtbaar zijn als vrouw in de architectuur, moet je dat willen? Vijf jaar geleden vond ik dit geen vraag, maar een must. Te weinig vrouwelijke architecten verschenen op dat moment in vakpublicaties en mochten meepraten in publieke debatten. Dat moest en kón anders, vond ik. Vol verve hees ik negentien vrouwelijke architecten op het podium in de eerste uitgave van Mevr. De Architect. Hiermee wilde ik de volgende generatie voorzien van rolmodellen om hun eigen weg te vinden in de praktijk.
Vijf jaar na de publicatie van Mevr. De Architect wordt met Mevr. De Architect 2.0 opnieuw de positie van vrouwen in de architectuur herijkt. In de eerste uitgave kregen ze eindelijk het podium dat ze verdienden. We maakten zichtbaar wat er al was, maar onvoldoende werd gezien. Nu maakt Mevr. De Architect 2.0 duidelijk: representatie alleen is niet genoeg. Het is tijd dat we de geldende norm bevragen.
In Londen gingen medewerkers van architectenbureau Bjarke Ingels Group (Big) de straat op uit protest tegen ontslagen en de belabberde positie van buitenlandse werknemers. Hoe zit dat in Nederland? Is dat hier goed geregeld? Op papier biedt de cao bescherming, inclusief minimumtarieven voor zzp'ers. In de praktijk blijken buitenlandse en zelfstandige architecten structureel kwetsbaar. Gelukkig is er ondersteuning.
