Als student bouwkunde, keek onze stagiaire Saartje Nibbering er met gemengde gevoelens naar. Ze vroeg zich af: is dít nu hoe het gaat in de realiteit? Gelukkig kan ik daar een helder antwoord op geven: nee. Maar het is een hardnekkig beeld dat maatschappelijk breed leeft. Vorig jaar nog zag ik László Tóth in The Brutalist worstelen. Ook wordt erop gehint in de vacaturetekst voor de nieuwe Rijksbouwmeester.
Mede door dit beeld is de positie van de architect op het moment belabberd. Het vakgebied wordt momenteel structureel onderschat, aldus Ninke Happel in een essay waarin ze oproept: #emancipeerdearchitect. ‘Veel architecten, waaronder ikzelf, merken dat ze vaak niet serieus worden genomen. We worden onderbetaald, worden gevraagd om onbetaalde maatschappelijke arbeid te verrichten en we worden geroemd om onze “roeping”.’
Maar wat is het alternatief? Hoe krijgt Saartje het idee dat er ook voor haar plek is in de architectuurpraktijk? Gelukkig zijn er voorbeelden genoeg. Vijf jaar na verschijning van Mevr. De Architect vond gisteren de presentatie plaats van Mevr. De Architect 2.0 wederom vol met inspirerende vrouwelijke architecten. Stuk voor stuk coverwaardig omdat ze de definitie van wat een architect is, oprekken. Samen laten zij zien: er is veel mogelijk, Saartje past er ook naast.
Lezen dus!
Groet! Merel
