Goed voorbeeld is de Gent Waste Brick, een ongebakken bouwsteen speciaal gemaakt voor het Design Museum Gent. De steen bestaat voor ruim zestig procent uit gerecycled bouwafval, is ontwikkeld samen met universiteiten en uitvoerig getest. Klaar voor gebruik, maar helaas stuitte het innovatieve materiaal op een reeks voorschriften en certificeringsprocedures die uitgaan van de productlogica van baksteen.
Het probleem? De bouwsector innoveert sneller dan het systeem dat die innovatie moet beoordelen. Daarbij worden nieuwe duurzame materialen nog altijd getoetst aan de maatstaven van oude materialen, zo schrijft Floortje Keijzer in een boeiende long read. Het gevolg is een kip-en-eiprobleem: ‘Om te bouwen met nieuwe materialen zijn certificaten nodig, maar de aanvraag van certificaten is duur, waardoor je eerst flink productie moet draaien, en dat lukt niet zonder een certificaat’, aldus architect Paul de Ruiter.
Uiteindelijk duurde het 7 jaar en zo’n 30 ‘recepten’ tot de Gent Waste Brick gecertificeerd en klaar was voor gebruik. De bouw van het museum liep er een jaar vertraging door op. Je zou er cynisch van worden. Zo niet Ken De Cooman, medeoprichter van het Brusselse architectenbureau BC Materials, het bedrijf dat de duurzame baksteen bedacht. ‘Hij is door alle opgelegde aanpassingen minder duurzaam dan hij had kunnen zijn, maar is nog steeds veel duurzamer dan een traditionele steen.’
Lees alle must-reads!
Groet! Merel
