Als zelfbenoemd ‘materiaalchoreograaf’ werkt ze samen met haar partner Reinder Bakker (ook geen architect) vooral aan tijdelijke architectonische installaties waarin circulariteit en hergebruik een belangrijke rol spelen. Zo hebben ze een mobiele, kleinschalige plasticrecyclingfabriek ontwikkeld: de Pretty Plastic Plant. Vanwege haar unieke benadering van het vak, wilde ik haar toch graag een plek geven.
In Nederland is de titel ‘architect’ beschermd - die voeren Van Dijk en Bakker dan ook niet -, maar het beroep niet. De werkzaamheden van een architect zijn daarmee niet voorbehouden aan architecten. Iemand die niet in het register staat, mag gebouwen ontwerpen en daar ook opdrachten voor aannemen, zolang diegene zich maar geen architect noemt. En zo staat nu in de Achterhoek het allereerste permanente gebouw van Overtreders W: een retraitecentrum.
‘Ik wilde helemaal geen architect!’, zei opdrachtgever Chris van Bokhorst tegen vakredacteur Marianne Boonekamp. Dat is gelukt. Terwijl Boonekamp op de TU Delft had geleerd om elke lijn die ze zette te beargumenteren, ontstond de compositie van de drie volumes - twee slaapvertrekken en een eetzaal - door ‘gewoon te schuiven tot het mooi stond’, aldus Van Dijk. ‘We kijken altijd eerst welke materialen en kwaliteiten er al zijn op een plek.’ Het voorstel voor het retraitecentrum was in eerste instantie dan ook meer een lokale materiaalstrategie dan een ruimtelijk voorstel.
Lees er alles over in de must read van de week!
Groet, Merel
