Heb je er lang over na moeten denken of je partner wilde worden in een bureau dat al veertig jaar draait?
‘Nee, eigenlijk niet. Ik kon daar snel “ja” op zeggen, omdat het gewoon goed voelde. Bij SVP is er al een traditie van partners die het stokje doorgeven en na een aantal jaar weer rouleren. Daar is een systeem voor, dus dat hoefden we ook niet uit te vinden op dat moment, of te onderhandelen hoe dat financieel moest gaan.
‘Die roulatie zorgt ook dat er telkens ruimte voor vernieuwing ontstaat. Ook leeftijd en generatieverschillen spelen daarin een rol. Het feit dat ik relatief jong ben, brengt weer een ander perspectief in de directie. Mijn voorganger Maartje heeft negentien jaar gezeten en blijft ook als stedenbouwkundige bij het bureau werken. En acht jaar daarvoor deed Marjon Mors hetzelfde, het is dus gewoon deel van de bureaucultuur.’
Welk perspectief breng jij dan als jongere generatie?
‘Ik merk dat voor mij de impact van alles wat we doen op het welzijn van mensen en de planeet heel belangrijk is. Ik neem dat niet alleen mee in het eindresultaat maar ook in het proces. Er zijn in zoveel betrokkenen en ik zie voor mezelf daar een belangrijke rol om telkens dat zaadje voor een duurzamere samenleving te blijven planten. Maar ook het verschil in directie ervaring is denk ik heel gezond voor de dynamiek van een directieteam, dan blijf je dingen bevragen.’
Was het een lang traject om partner te worden?
‘Ze hebben me eind vorig jaar gevraagd en in mei hebben we het aan het bureau verteld.’
Het is even stil en dan lacht Dirks.
‘Het laat misschien wel mijn ongeduld zien dat ik een half jaar lang vond duren. Ik ben graag met veel dingen tegelijk bezig.’
Je werkt ook pas drie jaar bij het bureau. Dan sta je best plotseling aan het hoofd van een groot bureau. Ben je bezig met hoe je leiding wil geven?
‘Nou dat is best lastig en ik ben daar ook nog steeds zoekende in. Maar ik denk dat het juist goed is om dingen nog niet te weten. Dan ga je om je heen kijken, zoeken naar hoe het wel moet.
Ik had daar nooit zo bij stilgestaan, dat ik zelf ook een voorbeeld ben voor anderen.”
‘Ik was daar in het begin van mijn loopbaan nooit zo mee bezig, tot een jongere vrouwelijke collega mij op een gegeven moment een rolmodel noemde. Mijn eerste reactie was toen, “oh god, hoe doe ik dat eigenlijk? En wat onderscheidt mij dan?” Ik had daar tijdens de studie of in het vak zelf nooit bij stilgestaan dat ik ook een voorbeeld ben voor anderen. Dat was wel even schrikken.’
Veranderde dat voor jou iets?
‘Ja. Ik realiseerde me toen dat je in een bureau eigenlijk maar één manier meekrijgt. Het was ook rond die tijd dat de eerste Mevrouw de Architect uitkwam. Het zien van andere verhalen heeft echt bijgedragen aan die realisatie dat er heel veel manieren zijn om vrouw en architect te zijn.
‘Ik ben toen ook bij Het Bouwnetwerk gegaan. Dat is een netwerk voor vrouwen in de bouw. Ik wilde meer perspectieven zien van hoe andere vrouwen dat doen. En om zelf bewuster een voorbeeld te kunnen zijn voor andere jongere vrouwen.’
Leidinggeven gaat dus over een goed voorbeeld zijn?
‘Kijk, zelf kan ik best wel hard werken, ook in de uren die ik maak. Maar de inzet die je geeft aan je werk hoeft zich niet te uiten in het aantal uren dat je eraan besteedt. Een goede work-life-balance is voor iedereen anders. Dat realiseerde ik me toen ik zelf kinderen kreeg en ik in mijn omgeving zag hoe ingewikkeld dat kan zijn. Ik vind ook dat je leidinggeven moet kunnen combineren met kleine kinderen.
Je moet meer doen dan alleen zelf een voorbeeld stellen.”
‘Maar je moet meer doen dan alleen zelf een voorbeeld stellen en zeggen “doe het zoals ik het heb gedaan”. Je moet dat gesprek actief met iedereen aangaan.’
SVP groeide in de afgelopen vier jaar van veertig naar zestig medewerkers. Dat is best bijzonder in deze tijd. Hoe is jullie dat gelukt?
‘Toen Gideon de Jong begin 2019 begon als partner had hij een duidelijke ambitie om de architectuurtak van het bureau steviger te maken en vooral meer in te zetten op woningbouw. Dat is bij uitstek een typologie waar stedenbouw en architectuur elkaar ontmoeten en dat is waar onze kracht als SVP ligt. We hebben nu veel werk in woningbouwopgaven. Daarnaast wonnen we een grote opdracht voor de Internationale School in Utrecht, dat hielp ook in de ambitie om te groeien.’
Denken jullie erover om nog verder te groeien?
‘Dat is natuurlijk absoluut iets waar we wel eens over brainstormen. Welke disciplines we nog meer aan boord zouden moeten trekken, om integrale plannen te kunnen maken en efficiëntere processen te krijgen. Tegelijkertijd zien we ook dat het goed is om niet alles zelf in huis te hebben. Het levert altijd wat op om samenwerkingen aan te gaan en te zien hoe anderen werken. Als je alles intern oplost kan je ook vast komen te zitten. Je moet nieuwsgierig blijven.’
Jullie schrikken ook niet terug van samenwerkingen met industriële bouwers. Moet je dan ook pragmatischer worden om zo’n groot bureau draaiende te houden?
‘Nee, juist niet. We zijn gewoon nieuwsgierig naar die bouwsystemen. Het is echt een kans om sneller te bouwen, een tool in onze toolbox. Maar de woningnood en snelheid die gevraagd worden, moeten niet betekenen dat de kwaliteit van de leefomgeving onder druk komt te staan en dat wat we achterlaten voor volgende generaties. We moeten ervoor waken dat we geen oplossingen voor de korte termijn maken. Het integrale samenwerken wordt alleen maar belangrijker. De kwaliteit die daaruit ontstaat moet je blijven bewaken door coöperatief en vertrouwend te werken. Ook naar de bouwindustrie toe.’
Nieuwsgierig blijven is dus het belangrijkste?
‘Ja, je moet het systeem blijven bevragen. Ik heb wel moeten leren om daarop te vertrouwen, dat er altijd andere manieren zijn om iets te doen. Eén oplossing is geen antwoord in deze tijd.
