Een van de belangrijkste thema’s in dit dossier is de leaky pipeline en de vraag waarom vrouwen het vak van architect stelselmatig meer verlaten dan mannen. Hilde Heynen schreef al in 2017 het invloedrijke essay ‘Where Have All the Women Gone?’. In haar nieuwe boek Architecture & Feminist Critical Theory, staat dit essay en 25 andere essay die ze schreef tussen 1993 en 2022.
‘Vrouwen zijn aanwezig in het veld van architectuur en bouwen, en ze verzetten een ongelooflijke hoeveelheid waardevol werk, maar dat vertaalt zich maar mondjesmaat in aandacht voor hun projecten in tentoonstellingen, publicaties, prijsvragen of prestigieuze aanstellingen’, schrijft Heynen.
Voor mij is dat jarenlang meer een gegeven geweest dan een probleem. Ik was gewend om niet helemaal voor vol aangezien te worden op de bouwplaats en meer dan me lief was mijn ellebogen te gebruiken aan vergadertafels. Nu ik Heynen herlees en alle bijzondere essays die we deze maand publiceren, realiseer ik me dat dat niet normaal was en dat er een wereld te winnen is als er meer ruimte is voor de vrouwelijke blik op het vak. Want onderzoek toont aan dat iedereen zich dan meer thuis voelt.
Een van de architecten in Mevr. De Architect 2.0 is Gus Tielens. In de podcast Over Architectuur Gesproken zegt ze te hebben gestruggeld met het vrouw-zijn in de architectuur: ‘Ik dacht altijd: je bent gewoon architect en dan maakt het niet uit of je man of vrouw bent.’ Tot ze de cijfers zag, waardoor ze zich realiseerde dat het geen particulier onderwerp is, maar een systeem in disbalans. ‘Je kan niet volhouden dat het evenwicht tussen mannen en vrouwen in het vak vanzelf verbetert. Daar móét actief beleid op worden gevoerd’, zegt Tielens.
En juist daarom gaan we het gesprek graag aan in Pakhuis de Zwijger. Dus zet 4 maart alvast in je agenda en luister de podcast met Gus Tielens!
Hartelijke groeten,
Floortje
