De Champions League van de architectuur
Het nieuwe Performing Arts Centre van Birghton College door krft. Beeld Stijn Bollaert

De Champions League van de architectuur

Tijdens mijn studie Bouwkunde aan de TU Delft mocht ik een maand met een beurs naar Tokio om daar aan een historisch onderzoek te werken. Ik weet nog hoe verbaasd ik was over het gebrek aan de voor mij bekende stedelijke structuren. In mijn notitieboek schreef ik: In de trein van Narita airport naar mijn tijdelijke huis in Sumida-Ku zag ik een eindeloze zee van kleine lage huisjes. 'Stedenbouw bestaat in Japan nauwelijks', zegt Moriko Kira hierover in het interview dat Afke Laarakker schreef.

Andere ontwerpculturen onderzoeken vind ik nog altijd boeiend. Ik was daarom direct enthousiast toen ik naar Engeland mocht afreizen, om het bijzondere verhaal achter de campus van Brighton College te horen. Zonder enige ervaring in Engeland en als een relatief klein bureau tussen grote concurrenten is het het Amsterdamse architectenbureau krft gelukt om het nieuwe Performing Arts Centre van de prestigieuze Engelse school te ontwerpen. ‘Het voelde alsof we vanuit de derde divisie ineens mee mochten spelen in de Champions League’, vertelde Thomas Dieben, architect en partner bij krft tijdens de opening.

In de nieuwste aflevering van de podcastserie ‘Over Architectuur Gesproken’ vertelt Oscar Vos, de andere partner bij krft, hoe hij de Angelsaksische ontwerpcultuur heeft ervaren. ‘In Nederland hebben we regels die processen leiden. In Engeland staat het debat centraal. Er worden net zo lang gesprekken gevoerd met aannemers en leveranciers tot het beoogde resultaat is behaald.’ Uiteindelijk leidde dat tot een gebouw dat de lokale architectuur omarmt en tegelijkertijd hedendaagse innovatie inzet.

Lees alle must reads over architectuur van deze maand en luister de podcast met Oscar Vos!

Groeten,
Floortje

Floortje Keijzer

Floortje Keijzer

Vakredacteur architectuur

Floortje Keijzer is vakredacteur architectuur. Ze is architect en architectuurhistoricus en werkte onder meer voor OMA, Studio JVM en als zelfstandig architect in Amsterdam. Binnen de Architect richt ze zich op voorbeeldstellende projecten maar ook op bredere thema's zoals de aanbestedingscultuur en het werkklimaat binnen architectenbureaus.
Ideeën, vragen of opmerkingen? mail naar floortjekeijzer@vmnmedia.nl

Stadhuis Den Helder door Office Winhov en Van Hoogevest Architecten. Beeld Max Hart Nibbrig

Architectuurawards en tentoonstellingen

Deze maand zijn de longlists van de ARC24 Awards bekend gemaakt. Dit jaar reiken we drie awards uit aan een architectuur-, stedenbouw- en interieurproject. Office Winhov staat zowel op de longlist voor de Architectuur Award als de Interieur Award met het Holocaust Museum in Amsterdam én het Stadhuis Den Helder.

Links: Centre Aquatique in Parijs door VenhoevenCS, beeld Salem Mostefaoui. Midden: Alliander in Amsterdam door De Zwarte Hond, beeld Scagliola Brakkee. Rechts: Paul de Ruiter, beeld David Meulenbeld

Duurzaamheid, van concessie tot mainstream

Deze zomer zijn de Olympische Spelen in Parijs. Het moeten de duurzaamste Spelen ooit worden. Nieuwe stadions bouwen voor een event hoort daar niet bij. Daarom besloot het International Olympic Committee de wedstrijden over de stad te verspreiden. De volleyballers staan bij de Eiffeltoren, tennis is natuurlijk in Roland-Garros en wielrennen gebeurt op de Champs-Élysées. Maar een Olympisch zwembad ontbrak in Parijs, dus die is als enige nieuw gebouwd. VenhoevenCS maakte het ontwerp, samen met het Franse bureau Ateliers 2/3/4/. Ik mocht er deze maand gaan kijken.

Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in Den Haag door Herman Hertzberger

Een betonnen reus van een gebouw in prima staat

Waarom gaan we in Nederlands zo slecht om het het jonge erfgoed? En dan specifiek met het erfgoed van Herman Hertzberger. De slechte staat van het Centraal Beheer in Apeldoorn staat dankzij de documentaire 'The Proof of the Pudding' inmiddels bij veel mensen op het netvlies. Maar misschien nog schokkender vind ik de situatie rond het Ministerie van Sociale Zaken in Den Haag. Want dat gebouw is geen ruïne maar een prachtige betonnen reus van een gebouw in prima staat. En toch wordt het vermoedelijk gesloopt.

Met de klok mee: 1. het atelier door Pieter Bedaux. Beeld Karin Borghouts, 2 en 3: Huis Dailly door Mamout Architects. Beeld: Séverin Malaud, 4: interieur aardehuis. Beeld: Frank Hanswijk.

De esthetiek van bouwen met afval

Ik val maar meteen met de deur in huis: mijn hart sprong op van de huizen die ik deze maand bezocht. In de huidige woningbouwdiscussie - die vooral gaat over aantallen en veel te weinig over architectuur - is het een verademing om zo veel karaktervolle woonhuizen te zien. Huizen waar ik zelf zou willen wonen (als ze iets dichterbij de Randstad stonden). Daarbij zijn het ook nog huizen die zijn gemaakt van biobased en hergebruikte materialen. Dat leverde een enorme CO2-reductie op én een heel eigen esthetiek. Maar de keerzijde is dat het veel tijd kost om de materialen te vinden, te demonteren, vervoeren en te verwerken. En alles is maatwerk.