Bij het woonhuis in Utrecht door Korteknie Stuhlmacher Architecten en de aanbouw in Aerdenhout door Pieter Bedaux spatte het ontwerpplezier ervan af. Beide architecten realiseerden een totaalkunstwerk, inclusief maatwerkmeubilair. Over de kleinste details werd nagedacht. Bedaux ervaarde door het ontwerpen van de ‘granny unit’ weer plezier in het vak. Een gevoel dat ook Korteknie herkent: ‘Soms verlies je jezelf in zware projecten. Hier kon ik weer iets doen wat normaal niet lukt. Er was een wederzijds vertrouwen en respect. En ook lef bij de opdrachtgevers.’
Daar ligt de kracht van het particuliere opdrachtgeverschap. Door de persoonlijke betrokkenheid, wederzijds vertrouwen en kleinschaligheid van de opdracht ervaarden de architecten een ontwerpvrijheid. Een gevoel dat minder aanwezig is bij grootschalige projecten. De aanwezigheid van diverse partijen en belangen maakt het ietwat omslachtiger. Toch levert het ook geslaagde ontwerpen, ietwat minder persoonlijke, op waar de gebruiker centraal staat.
Zo omschrijft Reinoud Schaatsbergen het Gorlaeus Gebouw van Universiteit Leiden door INBO, Sweco Architects en Ex Interiors als strak en steriel. Een wit canvas dat toegankelijk is voor diverse gebruikers. Het ontwerpteam wilde een transparant gebouw realiseren dat uitnodigt tot ontmoeting, maar dat streven botste soms met de praktische eisen van de faculteit. De ontwerpers stelden glazen wanden in de collegezalen die aan de centrale as grenzen voor, maar de docenten vonden dit te afleidend. Cepezed wist dit ontwerpidee wel door te voeren bij de verbouwing Van Maerlantlyceum. De kunstklas heeft grote glazen etalages waar het kunsttalent van de leerlingen gepresenteerd wordt. Over een open leeromgeving gesproken.
Veel leesplezier,
Charlotte
