In de afgelopen vijf jaar is er iets veranderd in de architectuur: er wordt meer gesproken over ongelijkheid. Een congres, een magazine of een jury met alleen maar mannelijke architecten betekent dat de organisatie oogkleppen op heeft gehad. Vermeden veel vrouwen het gesprek over de invloed van sekse op hun werk, benoemen ze nu steeds vaker dat de spelregels voor hen anders zijn dan voor mannen, dat ze met een 1-0 achterstand beginnen. Het bewustzijn groeit.
Maar de achterliggende structuren? Die bewegen nauwelijks. Ondanks dat de studentenpopulaties evenwichter zijn en bijna evenveel vrouwen als mannen beginnen aan een loopbaan bij een architectenbureau, blijft de uitstroom van vrouwen rond hun dertigste – de zogenoemde leaky pipeline – hoog. Daarbij is het leiderschap in architectenbureaus is nog steeds overwegend mannelijk. Het beeld van de architect als altijd beschikbare, visionaire solist werkt hardnekkig door — niet alleen in opleidingen en bureaus, ook maatschappij breed, denk maar aan de recente films The Burtalist en La Grande Arche.
Mevr. De Architect 2.0 gaat daarom niet alleen over representatie, maar ook over bij wie de macht ligt, binnen welke cultuur architecten werkzaam zijn en wie vanzelfsprekend ruimte krijgt en wie niet. Tegelijkertijd is er ook een positieve boodschap: een groot deel van die weggelekte vrouwen draagt nog steeds bij aan het mogelijk maken van architectuur. ‘Bij het beeld van de leaky pipeline denk ik: zet een emmer eronder, want je hebt een goudader te pakken’, aldus Majorie Jans.
In Mevr. De Architect 2.0 wordt het debat verdiept met bijdragen van:
- Andrea Prins onderzocht het fenomeen ‘leaky pipeline’ in ‘ De leaky pipeline verdient meer onderzoek - systemische uitsluiting, hiaten in research en een te smalle definitie van ‘succes’’.
- Ninke Happel schreef het essay ‘8 kansen voor herwaardering van de architect’ #emancipeerdearchitect!
- Lara Schrijver dook in het feminisme voor systeemverandering met het essay ‘De nieuwe generatie feministen bevraagt fundamentele ongelijkheid’
- Evelien Pieters schreef ‘Voorbij het podium. Waarom representatie niet genoeg is voor echte gelijkwaardigheid in de architectuur
- Kirsten Hannema interviewde 3 ‘weggelekte’ vrouwen ‘Lisa De Visscher, Carlijn Kingma en Majorie Jans tonen: architectuur gebeurt niet alleen op bureaus’
Naast deze essays en achtergrondverhalen zijn ook er 16 nieuwe Mevr. De Architect interviews:
- Aura Luz Melis: ‘Dit is de gouden eeuw van het landschap’
- Cécilia Gross: ‘Het is tijd voor verandering, voor een nieuw narratief’
- Gus Tielens: ‘Ik wil echt verliefd zijn op wat ik doe’
- Janneke Bierman: ‘Onbegrijpelijk dat er nog managementteams met alleen mannen bestaan’
- Jolijn Valk: ‘Ik laat mezelf niet in een hoekje zetten, dan ga ik altijd het gesprek aan’
- Joyce Verstijnen: ‘Ik moet mijn eigen projecten kunnen blijven doen’
- Mechthild Stuhlmacher: ‘Bij herbestemming is twijfel mijn beste partner’
- Mieke Bosse: ‘Als ik ervoor was dat niks verandert, dan stond ik in de keuken!’
- Mira Nekova: ‘We willen een bureau dat radicaal anders is’
- Moriko Kira: ‘Als je Sanaa niet bent, moet je dat ook niet proberen te zijn’
- Oana Bogdan: ‘Het liefst doe ik publieke projecten. Ik geloof niet in architectuur als investering’
- Robyne Somé: ‘Ik wil geen representatieicoon zijn, maar ik wéét dat het werkt’
- Saartje van der Made: ‘Mijn collega’s noemen mij het geweten’
- Sanne van Manen: ‘Het is fijn om helemaal zelf zeggenschap te hebben over een project’
- Sarah Poot: ‘Het gaat mij om de liefde, de goesting voor het vak’
- Winka Dubbeldam: ‘Vrouwen zijn geen slachtoffer, maar ze moeten wel brutaler zijn’
En columns van Ariadne Onclin en Michelle Gulickx, Thijs van Spaandonk, Pieter Bedaux, Lyongo Juliana en Tim Peeters.
