Natuurlijk zijn er vides en indrukwekkende trappartijen, maar vooral de kap van gevouwen en geperforeerde aluminium met asymmetrische punten trekt mijn aandacht. Maar daar zal ik wellicht niet komen. Daaronder bevinden zich dure short-stay appartementen, zo las ik in de review van Tracy Metz.
Als mijn kroost nog puf heeft lopen we door naar het Nieuwe Instituut voor de tentoonstelling Fungi - Anarchistische ontwerpers. ‘Eerst wordt de bezoeker ondergedompeld in de werking van schimmels en hun “moordlustige” effect op monoculturen, industriële landbouw en menselijke systemen’, zo schrijft Charlotte Thomas onheilspellend. ‘Daarna volgt een confrontatie: uitgestorven kikkersoorten, aangetaste architectuurarchieven en een ziekenhuisbed waarin de dreiging van Candida auris – een vaak dodelijke gist die zich vooral in ziekenhuizen verspreidt – letterlijk oplicht.’ Het ongemak druipt er vanaf, zo hebben ze in ieder geval een mooi verhaal voor op school.
Voor wat meer vrolijkheid rij ik een dag later naar Zoetermeer, wie weet hun latere woonplek: ‘daar bevindt zich de toekomst van Nederland’, aldus Michelle Provoost. ‘Hier speelden toen [het eerste plan dateert uit 1958, red.] dezelfde thema’s als nu: participatie, brede welvaart, sociale cohesie.’ Natuurlijk, ook Provoost ziet dat er nu een transformatie nodig is op het gebied van energie en klimaat, ‘maar laten we de kwaliteiten voor ogen houden.’ Daarbij heeft de vergrijzing ertoe geleid dat het aantal inwoners met een derde is afgenomen. ‘We hoeven hier geen woningen te bouwen, hier kunnen we ze vinden.’
Hier kan geen skivakantie tegenop!
