‘Ik ben een relatief jonge vrouw met een buitenlandse achtergrond. Ik moet tien keer harder werken, en tien keer meer laten zien om te overtuigen’, aldus Mira Nekova van Time to Access. Michelle Gulickx interviewde haar voor onze rubriek Mevr. De Architect. Sinds haar nominatie voor de ARC21 Jong Talent Award staat ze op mijn radar.
Nekova meent dat architectuur op dit moment een gesloten wereld is. 'We wilden een bureau dat radicaal anders is. Open architectuur, een open proces, en het openen van opdrachtgeverschap – ook voor mensen die normaal niet de mogelijkheid hebben om aan de ontwikkelaarstafel te zitten.’
En open qua organisatie. ‘Veel architectenbureaus zijn top-down georganiseerd, met de man als een genie dat het ontwerp bedenkt’, vertelt Nekova. Karin Hartmann schreef hierover in haar boek Black Turtleneck, Round Glasses (2022). Zo stelt ze: zolang de architectuur zich blijft spiegelen aan het beeld van de geniale witte man in zwarte coltrui en ronde bril, verliest de discipline niet alleen talent, maar ook aansluiting bij de werkelijkheid van een pluriforme samenleving.
Evelien Pieters haalt Hartmann aan in haar opinie naar aanleiding van twee recent verschenen rapporten. Het EquiLibre-onderzoek over de schrijnende werkomstandigheden van Vlaamse architecten. En Build It Together (Riba/Fawcett Society) over de diepgewortelde patronen van seksisme en uitsluiting in de Britse architectuursector. Pieters leest de cijfers als één verhaal dat niet gaat over individuen die falen, maar over een cultuur die nog steeds uitsluit.
De nominatie kwam voor Nekova net te vroeg. Ze had nog te weinig gerealiseerde werken om de jury te overtuigen van haar vernieuwende visie op architectuur. Maar nu zijn die er wel! Twee woongebouwen in Amsterdam: De Nieuwe Meent – waarin ook hun kantoor zit – en Bakstayn.
Nekova toont dat het wél kan: een nieuwe architectuurcultuur bouwen. Volg haar!
