Het pand is met lokale materialen en door lokale bouwvakkers gemaakt. Het verleent huisvesting aan iemand in nood en fungeert als sociale schakel in de buurt door de zitbank voor de deur en de waterton waar buurtbewoners hun planten mee begieten.
Een project dat volgens mij de huidige tijdsgeest begeestert. Architectuur die verschillende lagen uit de samenleving verbindt, die bijdraagt aan het duurzaamheidsvraagstuk en op een ingetogen manier teruggrijpt naar de kennis en kunde van regionaal vakmanschap.
Dit plezier voor vakmanschap tref ik ook aan het werk van Mirthe Snoek van het Hollands Wol Collectief. Net als BC Architects probeert ze bij te dragen aan het verduurzamen van de bouwsector. Door kilo’s reststroom Nederlandse wol een tweede leven te geven als wandafwerking of halffabricaten voor andere ontwerpers.
Zet hier het treinstation in Bergen (België) door Santiago Calatrava tegenover en het verschil kan niet groter zijn. Calatrava projecteert zijn sterarchitectuur van het eind van de vorige eeuw op de gebruikers. Terwijl de oorspronkelijke opdracht in 2001 een renovatie en transformatie van het bestaande modernistische stationsgebouw door de architect René Panis (1910-1987) inhield. Een opgave die eigentijdser aanvoelt dan het huidige eindresultaat.
PS De inzendingen voor ARC25 Podium zijn geopend! Meer hierover lees je via de website: https://www.arc-podium.nl.
Groeten,
Charlotte
