Hij concludeert: 'Eigenlijk is het treurigste wat dit project kan overkomen, dat Don Ritzen daadwerkelijk de honderden miljoenen weet te organiseren en er straks een door BAM uitgewerkte en gedetailleerde aanfluiting staat.' Waarna hij vervolgt: ‘Misschien wilde Winy Maas zichzelf de markt uitprijzen met een volstrek onuitvoerbaar ontwerp, wat hem de vernedering van de bouw zou besparen’.
Dat ontwerp en uitvoering in Nederland steeds verder uit elkaar worden gedreven lijkt een verkeerde tendens die nergens beter zichtbaar wordt dan in de tender van het nieuwe Nationale Slavernijmuseum. De opgave is bijzonder interessant en het gebouw staat straks als een boegbeeld midden in het IJ in Amsterdam.
Maar voor een goed ontwerp is nauwelijks ruimte want al na het Voorlopig Ontwerp gaat de ‘uitvoerend architect’ ermee verder. Hierover groeit de kritiek in de vakgemeenschap. Ook Kristiaan Borret, betrokken bij de aanbesteding van de Nieuwe Meervaart in Amsterdam-Osdorp, noemde het een kwalijke zaak. Hij vindt het een probleem dat er in Nederland te veel met uitvoerende architecten wordt gewerkt, waardoor eigenheid of ambities in het ontwerp dreigen af te zwakken. ‘Het ontwerp wordt vaak genivelleerd omdat die uitvoerende bureaus vanuit efficiëntie dezelfde details of optimalisaties invoeren’, aldus Borret.
Opvallend detail is dat het duurzaamheidsadvies in het Slavernijmuseum alleen onderdeel is van het uitvoerend ontwerp. Waardoor het beeld ontstaat dat techniek en ontwerp volgens de Gemeente Amsterdam twee op zichzelf staande onderdelen zijn. Daar waar Rotterdam een monument van duurzaamheid bouwt, is duurzaamheid voor het boegbeeld van Amsterdam van ondergeschikt belang.
Lees de meest gelezen verhalen van maart!
Groeten,
Floortje
