Op straat heerst chaos, maar binnen de ruïnes van een verlaten kinderdagverblijf in Danisinni, een buitenwijk van Palermo, vinden de 11-jarige Angelo, Mery en Rosy hun toevlucht. Voor The Castle werkten regisseurs Danny Biancardi, Virginia Nardelli en Stefano La Rosa nauw samen met de drie kinderen.
De kijker wordt door een intieme cameravoering die de blik van de kinderen volgt, meegenomen in hun leefwereld. Op ooghoogte zien we hoe Angelo, Mery en Rosy de vervallen muren omtoveren tot een kasteel dat symbool staat voor hoop en veerkracht. Het is een plek waar de fantasie vrij spel krijgt en volwassenen geen rol spelen.
Het afbrokkelende gebouw staat symbool voor de wereld van de volwassenen om hen heen. Terwijl ze bouwen, schoonmaken, spelen en verhalen delen over hun moeilijke achtergrond, herinneren ze elkaar eraan niet dezelfde fouten te maken als hun ouders. ‘Een onverwoestbaar droomkasteel’, noemen de kinderen hun zelfgebouwde huis.
Maar niets is blijvend. Wanneer de gemeente renovatieplannen aankondigt, komt hun toevluchtsoord onverwacht onder druk te staan. De film schetst daarmee niet alleen een intiem portret van drie jonge levens, maar ook een bredere reflectie op de betekenis van stedelijke ruimte, vergankelijkheid en de kracht van spel.
Architectuur en gemeenschapszin
De film wordt ingeleid door een lezing van Wouter Veldhuis, stedenbouwkundige en partner bij MUST en voormalig Rijksadviseur voor de fysieke leefomgeving. Hierin pleit hij voor een rechtvaardige en gezonde stedelijke ontwikkeling, waarin ruimte voor kinderen en gemeenschappen een centrale rol speelt.
Na de vertoning gaat vakredacteur Charlotte Thomas in gesprek met regisseur Stefano La Rosa en Veldhuis over hoe architectuur en stedelijke context ruimte kunnen bieden voor ontmoeting, veiligheid en toekomstperspectief.
