Wat jullie hebben gemist, is het interview door Bart Tritsmans met Bram Aerts van Atama. En dat is zonde. Terwijl de hele bouwwereld haar mond vol heeft over duurzaamheid, gebruikt hij dat woord zelden. Hij spreekt liever over ‘zorg dragen voor’. Dat gaat bij hem niet alleen over nieuwe materialen en technieken, maar ook over de manier waarop we samenwerken, over lokale expertise, werkgelegenheid en de rol van cultuur in de samenleving.
Helaas raakt die laatste dimensie steeds meer onder druk. Er is steeds minder ruimte om kennis, identiteit en betekenis door te geven. De gemeentelijke subsidiestop voor architectuurcentrum AORTA in Utrecht is exemplarisch. Terwijl de stad voor een enorme bouwopgave staat en hoge ambities heeft, is er minder geld om het gesprek erover te voeren.
Hoe we het tij kunnen keren? Door te leren van het erfgoedbeleid, meent Kirsten Schipper. Want terwijl het architectuurbeleid de afgelopen decennia aan politieke en culturele betekenis heeft verloren, is erfgoed steeds sterker verankerd geraakt. We zijn beter gaan begrijpen dat oude gebouwen niet alleen nuttig kunnen zijn, maar dragers van herinnering en identiteit, oftewel van maatschappelijke waarde.
Diezelfde aandacht verdienen ook de gebouwen die nog op de tekentafel liggen. De duurzaamheid daarvan begint niet bij een techniek, maar bij een houding die wordt gevoed door kennis, debat en cultuur. Zolang je daar ruimte voor maakt, kun je je hele leven hetzelfde doen.
Groet, Merel
