de Architect januari 2004
In het essay Globalisering uit 1993 wijst Rem Koolhaas aan de hand van het vn-gebouw in
New York van Le Corbusier en Wallace Harrison op de mogelijkheden van globalisering. Het
gebouw van de Verenigde Naties is een project dat nooit alleen door een Amerikaan bedacht en
nooit door een Europeaan had kunnen worden gebouwd. “Het gaat om een samenwerking, niet
alleen tussen twee architecten, maar ook tussen twee culturen. De wederzijdse bevruchting van
Europa en Amerika bracht een hybride voort, dat zonder de paring tussen beide continenten nooit
tot stand zou zijn gekomen.” In zijn essay noemt Koolhaas verder de Seagram building van
Ludwig Mies van der Rohe in New York en het gebouw van Aldo Rossi in Fukuoka als voorbeelden.
Globalisering vormt een nieuwe setting voor de praktijk van de architectuur, met grote
consequenties voor het ontwerp. Ze is één van de meest onzekere en bepalende factoren in de
hedendaagse stad en de manier waarop ze is georganiseerd. Doordat het kapitaal op een globaal
schaalniveau actief is, neemt het belang van ruimtelijke grenzen af. Parallel aan dit proces
ontwikkelen steden zich op dynamische wijze. Ze worden omgezet in meer of minder effectieve
knooppunten waarvan het succes afhangt van de kwaliteit van het aanbod van bepaalde
faciliteiten. De ontwikkeling van culturele en productieve activiteiten is hierbij doorslaggevend.