Naast een kerk ontworpen door de architect Kroppenholler is in het Brabantse dorp De Rips op de plaats van de voormalige pastorie een wooncomplex voor ouderen gebouwd. Veel ouderenwoningen in deze provincie bevinden zich van oudsher vlak bij de kerk of het klooster. Het architectenbureau De Twee Snoeken heeft een plan gemaakt, dat door het materiaalgebruik en de ritmiek eenzelfde sereen karakter heeft.
Lange tijd vormden de Lenculenhof en de omliggende straten een 'verloren ruimte' in de binnenstad van Maastricht. De komst van een verzorgingshuis, begin jaren tachtig, afgesloten van de samenleving, bracht hierin geen verandering. Recent is het gesloten bastion verbouwd tot een open zorgcentrum, parallel aan de bouw van woningen en appartementen voor mensen die rustig en op loopafstand van het centrum willen wonen. Het geheel is samengebald in een nieuwe openbare ruimte die organisch deel uitmaakt van het weefsel van de stad.
Middenin een woonwijk aan de rand van Lelystad vlijt het woonzorgcomplex De Jol zich tussen een winkelcentrum en een aantal kleinschalige woningen. Reimar von Meding van KAW architecten en adviseurs ontwierp in nauw overleg met zijn opdrachtgevers en de toekomstige bewoners een appartementencomplex. In vier aparte wooneenheden kunnen lichamelijk en verstandelijk gehandicapte mensen nagenoeg zelfstandig leven.
Verzorgingshuizen uit de jaren tachtig voldoen vaak niet aan de normen die tegenwoordig in deze sector worden gehanteerd. Aanpassing is niet altijd mogelijk, maar marc prosman architecten speelde het klaar in Amsterdam. In een twintig jaar oud gebouw zijn de woningen verdubbeld in oppervlak en geclusterd tot kleinschalige woongroepen. Het interieur van ineen ontwerp ademt de sfeer van een huiskamer.
In een naoorlogse wijk in Rotterdam Zuid realiseerde het Amsterdamse bureau Arons en Gelauff een wooncomplex voor ouderen dat de opmaat had moeten vormen voor de vernieuwing van het hart van deze wijk. Het woongebouw is daarmee te beschouwen als een voortzetting van de ideeën die aan de oorsprong van de wijk staan.
De overkoepelende organisatie voor de bouw in Nederland realiseerde onlangs haar eigen huis langs de A12 in Zoetermeer. Op een gerieflijk nabije afstand van de Haagse politiek en met een weidse blik op het Groene Hart ontwierp Berend Sybesma van Klunder Architecten een kantoor, dat 'het wezen van de bouw' moet uitstralen. Het is een eenvoudig volume met een hybride constructie, geplaatst in het water en met pijnbomen op het dak.
Sinds het programma in 2001 startte, is de jaarlijkse bouw van het zomerpaviljoen van Serpentine's Gallery uitgegroeid tot een van de hoogtepunten van het Londense kunstleven. Tot dusver stonden de paviljoens er alleen gedurende de zomer. Dit jaar kregen Rem Koolhaas en Cecil Balmond het verzoek een ruimte te creëren waarin van juli tot oktober publieke evenementen kunnen worden georganiseerd. Hun ontwerp voorziet dan ook in een relatie tussen interieur en exterieur die aan de weersomstandigheden kan worden aangepast.
In de utiliteitsbouw wordt veelvuldig gebruik gemaakt van standaardbouwsystemen. Dit beperkt de uitdrukkingsvrijheid van de architect behoorlijk. Toch kan met de nodige inzet een standaardgebouw op een bijzondere manier worden vormgegeven en een geheel andere allure krijgen dan de bouwproducten lijken te suggereren.
Het is een steeds vaker voorkomende opgave: een interieur voor jonge mensen die een piepklein appartement bewonen in de binnenstad. De Italiaanse architecten Michele Bonino en Subhash Mukerjee hebben zich hierin gespecialiseerd. Zij wisten in twee woningen in Turijn, met een oppervlakte tussen de 50 en 100 vierkante meter, alle functies in te passen en de persoonlijkheid van de opdrachtgever naar voren te laten komen.
De boerenopstand tegen Napoleon vormt in Vlaanderen het scharnierpunt tussen het Ancien Régime en de democratie. Ruim anderhalf jaar wachtte het Boerenkrijgmuseum in Berlare op ingebruikname. Al die tijd lag het leeg aan de rand van het Donkmeer, een van Vlaanderens populairste recreatieplassen. Het verwerd tot een sculptuur in het landschap, een kunstwerk. Pas afgelopen juni opende het zijn deuren, onder een nieuwe naam, en kon het zijn rijke ruimtelijke werking eindelijk etaleren.
De uniciteit en kleinschaligheid van de opgave én de jongensachtige bravoure van de opdrachtgever boden de architect en de constructeur de ruimte voor een experiment. In de constructie, de huid en het panoramaraam zijn de grenzen van de bouwtechniek opgezocht om het gewenste beeld te bereiken.
Het is een steeds vaker voorkomende opgave: een interieur voor jonge mensen die een piepklein appartement bewonen in de binnenstad. De Italiaanse architecten Michele Bonino en Subhash Mukerjee hebben zich hierin gespecialiseerd. Zij wisten in twee woningen in Turijn, met een oppervlakte tussen de 50 en 100 vierkante meter, alle functies in te passen en de persoonlijkheid van de opdrachtgever naar voren te laten komen. Het geheim? Split-levels, hangende douches en garderobekasten die tevens als daklicht werken.
Tomas Nollet en Hilde Huyghe wonnen in 1997 de prijsvraag voor een nieuw administratief gebouw in Mechelen. Het ontwerp werd in de stad negatief onthaald en verdween in een lade. Nadat in 2000 een nieuw stadsbestuur aantrad dat andere eisen stelde, kon alsnog tot de bouw worden overgegaan. Het eindresultaat is een helder gebouw met een strakke, geritmeerde gevelcompositie. Binnenin bevindt zich onder de naam Stadswinkel een overdekt publiek plein.
Architect Henk de Haan van de Rijksgebouwendienst vroeg het ontwerpduo delen in te richten van het door hem uitgebreide Afrika Museum, een modernistisch monument uit de jaren vijftig. Dit museum wil Afrikaanse voorwerpen zo presenteren dat bezoekers onder de indruk raken van de rijkdom aan levensopvattingen, levenspraktijken en artistieke uitingsvormen in Afrika. Door te streven naar ruimtelijkheid, openheid, licht en duurzaamheid, creëerde Scholten & Baijings een harmonie tussen het strakke, minimalistische exterieur en de decoratieve, kleurrijke collectie.
In het verstedelijkte duingebied waar het dorp Scheveningen overgaat in de haven staat woongebouw De Olieberg. Dit woningcomplex vervangt een oude woonwijk en verwijst met zijn zandkleurige baksteen en duintuin naar het nabijgelegen strand en de omliggende bebouwing. Hoewel omvangrijk is het gebouw zorgvuldig in de kleinschalige context ingepast.
Het nieuwe kantoor van het Ingenieursbureau Amsterdam, ingericht door Niko Hoebe van noordwestzes architecten en ontwerpers uit Alkmaar, is niet in een oogopslag leesbaar. Het was dan ook een ingewikkelde opgave: de gemeente Amsterdam wilde een eigentijds kantoor met veel flex- en weinig vaste werkplekken, dat over zes verdiepingen moest worden verdeeld. Het interieurontwerp moest dus samenhang creëren, niet alleen tussen de verschillende verdiepingen, maar ook tussen de medewerkers. Het eclectische ontwerp van Hoebe past het bedrijf echter 'als een oude jas'. Dit maatwerk is het resultaat van intensief overleg met de werknemers.
De meest recente uitbreiding van het Schillermuseum in Marbach am Neckar is een oefening in terughoudendheid. Het gebouw is grotendeels ingegraven in een heuvel en is nauw verweven met het omringende landschap. Bovendien concurreert het door zijn gezandstraalde betonnen gevels niet met de uitbundigheid van het oorspronkelijke museum. Binnen de muren vertoont het gebouw echter een verrassende ruimtelijke rijkdom.
Als een vrolijk baken prijkt het servicepaviljoen Kardinge op het strand van het Zilvermeer in Groningen. Het faciliteitengebouw heeft door zijn kleurige voorkomen en tribune een meerwaarde gekregen voor het omliggende recreatiegebied.
