Ondanks jaren van aandacht voor diversiteit blijft de architectuursector kampen met ongelijkheid. Vrouwen verlaten het vak vaker dan mannen, bekleden minder vaak leidinggevende posities en moeten zich nog regelmatig bewijzen. Tijdens de Rotterdam Architectuur Maand openen de Architect en AIR daarom op 26 juni in het Keilepand het gesprek over de positie van vrouwen in architectuur. Joke Vos, Ninke Happel en Martine Duyvis delen hun ervaringen.
Ontwerpen vrouwen anders dan mannen? Het is een gevaarlijke vraag, want ze verleidt meteen tot clichés. Alsof vrouwen vanzelf zachter, empathischer of menselijker zouden ontwerpen, en mannen op hun beurt monumentaler, autonomer of autoritairder. Toch is de vraag te interessant om te vermijden, omdat ze ons dwingt na te denken over de norm van architectuur.
We weten al lang hoe het moet: observeren, vragen stellen, data eerlijk interpreteren, codesign inzetten, politieke wil organiseren. Toch slagen Nederlandse steden er nauwelijks in om vrouwen écht mee te nemen in het ontwerp van de openbare ruimte. De reden? Er is een mentaliteitsverandering nodig: de durf om aannames los te laten. En door te beginnen met luisteren, niet met ontwerpen.
In de architectuur praten we graag over vernieuwing, vooruitgang en maatschappelijke relevantie. Maar als het gaat over wie blijft, wie doorgroeit en wie afhaakt, blijken vastgeroeste patronen opvallend hardnekkig. Al in de jaren negentig werd duidelijk dat de emancipatie in het vak vooral op papier had plaatsgevonden. 25 jaar later klinkt wat jonge vrouwen vertellen nog altijd verontrustend bekend. Dat is geen toeval - en geen individueel falen. Dat is een systeemprobleem, betoogt Lara Schrijver.
Zichtbaar zijn als vrouw in de architectuur, moet je dat willen? Vijf jaar geleden vond ik dit geen vraag, maar een must. Te weinig vrouwelijke architecten verschenen op dat moment in vakpublicaties en mochten meepraten in publieke debatten. Dat moest en kón anders, vond ik. Vol verve hees ik negentien vrouwelijke architecten op het podium in de eerste uitgave van Mevr. De Architect. Hiermee wilde ik de volgende generatie voorzien van rolmodellen om hun eigen weg te vinden in de praktijk.
Vijf jaar na de publicatie van Mevr. De Architect wordt met Mevr. De Architect 2.0 opnieuw de positie van vrouwen in de architectuur herijkt. In de eerste uitgave kregen ze eindelijk het podium dat ze verdienden. We maakten zichtbaar wat er al was, maar onvoldoende werd gezien. Nu maakt Mevr. De Architect 2.0 duidelijk: representatie alleen is niet genoeg. Het is tijd dat we de geldende norm bevragen.
Als vrouwelijke architecten blijven zwijgen, moeten we niet verbaasd zijn dat anderen het verhaal blijven vertellen. Aan tafel bij debatten, in de krant en op het podium zie je steeds weer dezelfde gezichten. Niet omdat vrouwen er niet zijn, maar omdat ze te vaak bedanken voor de uitnodiging. Ik zie het gebeuren in mijn eigen podcast 'The Joy of Architecture' − en ik herken het ook bij mezelf. Maar wie niet meepraat over de toekomst van architectuur, bouwt er uiteindelijk ook niet aan mee.
Nog steeds verlaten veel vrouwen architectenbureaus - in Nederland en erbuiten. De getallen liegen er niet om. Maar er speelt méér, zoals systemische uitsluiting. Daarom is breed, omvattend onderzoek nodig. En niet onbelangrijk: herkenning van de waarde van veelstemmigheid.
