Het Kaaspakhuis is een rijksmonument. De grootste veranderingen van de transformatie pas zichtbaar als je het gebouw binnengaat. De nieuwe glazen entree bevindt zich in de voormalige ventilatiesteeg tussen de pakhuizen. Door aan weerszijde van de steeg stukken vloer en geveldelen te verwijderen is een verrassend royaal en licht atrium ontstaan. Sparingen aan de onderzijde van de betonnen galerijplaten vormen als zogenaamde ‘kaasafdrukken’ een verwijzing naar 100 jaar kaas maken. Langs oude gevelwanden bewegen glazen liften op-en-neer.
Voor daglicht en buitenruimte zijn in de gevel loggia’s toegevoegd. Deze zijn zodanig gepositioneerd dat de kenmerkende gevelindeling met kleine raampjes en luiken niet is verstoord. Witte stalen kaders zetten ter plaatse van de loggia’s het ritme van de luiken door.
Mei heeft bij de transformatie zoveel mogelijk elementen uit het oude pakhuis een tweede leven gegeven. De oude kaasplanken, onderdeel van het rijksmonument, zijn hergebruikt als wandafwerking van het atrium. In de kaasplanken zijn als extra betekenislaag enkele ‘wijze lessen voor het personeel’ gegraveerd, afkomstig uit een ganzenbordspel uit het bedrijfsarchief van De Producent. Ook de originele bakjes die aan de planken hingen om het rijpingsproces van de kaas te administreren zijn hergebruikt; als huisnummerbordjes. Circulariteit geeft betekenis aan het gebouw door de unieke geschiedenis levend te houden.
Om het gewicht van een miljoen kilo kaas te dragen, kende het pakhuis twee afzonderlijke constructies. Een voor het gebouw, en een voor de kaas. In de loftappartementen is zoveel mogelijk van de oorspronkelijke constructie, onafgewerkt, in het zicht gehouden; stalen kolommen, houten plafonds en prachtige kapspanten.
