Inclusiviteit is een vast onderdeel in beleidsstukken, marketingcampagnes en social media captions, maar blijft in de praktijk pijnlijk abstract. Terwijl de stad ogenschijnlijk voor iedereen is, verraden alledaagse ontwerpkeuzes wie er wél en niet zijn meegenomen in het ontwerp ervan. Van slecht verlichte fietspaden tot het ontbreken van publieke toiletten: uitsluiting zit niet in het grote gebaar, maar in het detail. Hoe vertaal je inclusiviteit naar concrete ruimtelijke ontwerpprincipes?
