Duurzaam bouwen gaat niet alleen over de gebruikte materialen. Ook de stedenbouwkundige opzet is grote invloed op de CO₂-uitstoot. Twee recente onderzoeken laten zien dat keuzes over dichtheid, mobiliteit en openbare ruimte vaak meer verschil maken dan of de gebouwen zijn opgetrokken uit beton, hout of biobased materialen. Vooral de impact van materiaal voor infrastructuur en transportgebonden uitstoot is aanzienlijk.
Hoe ontwerp je een plek waar uiteenlopende gemeenschappen zich thuis voelen? Volgens Studio LA begint dat met luisteren. Het bureau van Arna Mačkić en Lorien Beijaert zet participatie centraal en ziet ontmoetingsruimte niet als bijprogramma, maar als een wezenlijk onderdeel van architectuur. De herdenkingsplek in Lelystad laat zien hoe die aanpak in de praktijk werkt.
Na diverse demonstraties en manifesten de afgelopen jaren, kaart nu ook het College van Rijksadviseurs de prangende woonopgave aan. Het nieuwste rapport verhult een uitgesproken visie - het koppelt een welhaast socialistisch wereldbeeld aan de actuele klimaatopgave. Voorbeeldprojecten dienen als reality check: het kan wél.
De woningcrisis wordt hardnekkig benaderd als een rekensom: te weinig huizen betekent meer bouwen. Maar wat als we het probleem verkeerd definiëren? Zolang woningen worden ontworpen als gestandaardiseerde marktproducten, die geen rekening houden met veranderende huishoudens, blijven we achter de feiten aan bouwen. De echte opgave ligt niet alleen in aantallen, maar in de plattegrond.
Bouwen met zand en klei was eeuwenlang gemeengoed totdat gewapend beton en staal hun intrede deden. Nu de bouwsector zoekt naar materialen met een lage CO2-voetafdruk, keert leembouw terug. Niet alleen als afwerking, maar ook constructief - mits architecten bereid zijn mee te bewegen met de eisen en mogelijkheden van het materiaal.
De krimpende geloofsgemeenschap van Sassenheim kerkt niet langer in de Grote Kerk. Bij de kleinere Dorpskerk ontwierp Van Schie Architecten daarom kerkelijk centrum Het Venster - tegelijk een voorziening voor het hele dorp en toegang tot de begraafplaats. Aanleiding voor een metafysische bespiegeling.
Veel woningbouwprojecten bevatten tegenwoordig een collectieve ruimte of gedeeld dakterras. Maar zulke plekken werken alleen als bewoners elkaar al kennen, stelt architect Ianthe Mantingh van Zijdekwartier. In woongebouw Sumatrahof in Leiden onderzocht het bureau hoe galerijen, entrees en looproutes kunnen bijdragen aan de alledaagse ontmoetingen waaruit gemeenschappen ontstaan.
Bouwers, ontwikkelaars en overheden zijn zeldzaam eensgezind over wat te doen met bouwregelgeving: niet schrappen, maar slimmer maken, is het devies. Een lastig proces, maar haast is geboden. Minister Boekholt-O'Sullivan presenteerde in mei de eerste plannen in een brief aan de Tweede Kamer: verlagen van eisen voor plafond- en deurhoogtes, het toestaan van steilere trappen, en minder strenge daglichteisen.
