artikel

Object Rotterdam 2019: Architectuur, huid, botten en brein

Interieur

Object Rotterdam 2019: Architectuur, huid, botten en brein
Object Rotterdam: David Umemoto

Door Afke Laarakker – Afgelopen weekend vond Object Rotterdam 2019 plaats. In dit artikel drie opvallende werken waarin fascinaties voor het lichaam zijn gecombineerd met architectonische elementen.

Een aantal opvallende werken van Margherita Soldati, Sophie Cloes en David Umemoto op Object Rotterdam 2019 laat zich inspireren door architectuur & het lichaam.

Huid als verlengstuk van het brein – Margherita Soldati

De jonge ontwerpster Margherita Soldati experimenteert met stof. Het werk dat ze op Object Rotterdam presenteert bestaat uit dik roze schuimachtig textiel dat als een geplooide huid om een trapleuning kan worden getrokken. Ze kwam op het idee nadat ze had gezien hoe patiënten met bijvoorbeeld alzheimer of dementie baat kunnen hebben bij tactiele prikkels door textiel. De ontwerpster besloot de stoffen met repetitieve patronen die ze al jaren maakte in architectonische objecten toe te passen. Door alzheimer patiënten worden ze nog niet gebruikt, de trapleuningen zijn wel in twee musea toegepast.

Object Rotterdam - Margherita Soldati

Object Rotterdam – Margherita Soldati

Naast trapleuningen maakt ze ook wandelementen die nog meer aan huid doen denken. Ook hier is aanraking de belangrijkste kwaliteit die ze het werk wil meegeven. Soldati vertelt dat ze het werk inmiddels op twee manieren verder ontwikkelt. Aan de ene kant is ze nog steeds gefascineerd door de stof als een imitatie van de huid. Tegelijkertijd is ze bezig plastic varianten van trapleuningen te ontwikkelen.

Hardcore structures – Sophie Cloes

Een veldje met botten zorgt voor een vervreemdend beeld op Object Rotterdam. Een grid met ongelijken stramienen is op de grond getapet. Binnen en over de lijnen van het grid liggen de spierwitte botten in op vorm gesorteerde groepjes.

Sophie Cloes studeerde architectuur. Op de vraag wat het werk met haar studie te maken heeft antwoord ze dat hoe elementen zich tot elkaar verhouden wat haar betreft een belangrijk aspect is van architectuur. Gegroepeerd op vorm gaan de botten een relatie aan met elkaar, één ander bot ertussen en de verhoudingen zijn direct verstoort, vertelt ze.

De vorm van het grid, en daarmee de compositie van de botten, hangt af van de ruimte waarbinnen het werk wordt gepresenteerd. Ze heeft ook geprobeerd de botten te stapelen, vertelt Cloes, maar kreeg daarbij het gevoel dat ze nieuwe beesten aan het bouwen was. Ze wilde juist de van vlees en huid ontdane botten, in hun meest pure vorm laten zien, abstract zonder verdere betekenis.

Object Rotterdam - Sophie Cloes

Object Rotterdam – Sophie Cloes

Fragments & Anatomy – David Umemoto

De Canadees David Umemoto werkte tien jaar als architect. Inmiddels maakt hij al jaren hij betonnen werken die het midden houden tussen sculpturen en architectonische modellen. Elk stuk afzonderlijk is van te voren nauwkeurig uitgetekend en gepland. Hij bouwt de sculpturen op uit complexe puzzelstukken van beton en giet deze in mallen van piepschuim en rubber.

Object Rotterdam: Modern Shapes-David Umemoto

Object Rotterdam: Modern Shapes-David Umemoto

Nooit maakt hij een mal opnieuw als hij niet tevreden is, maar verwerkt de verbeteringen in de volgende, waardoor een trage evolutie van vormen ontstaat. Doordat Umemoto de honderden mallen bewaarde, keren oude elementen terug in nieuwe werken.

Object Rotterdam: Modern Shapes-David Umemoto

Object Rotterdam: Modern Shapes-David Umemoto

In zijn nieuwe serie Anatomy gaat hij een zoektocht aan naar de parallellen tussen organen als het brein en het hart en de architectuur. Voor architectonische modellen doen de eerste sculpturen in deze serie nog te erg aan organen denken, maar ze vormen een interessant begin van een nieuwe invalshoek van zijn ruimtelijke zoektocht.

Object Rotterdam: Modern Shapes-David Umemoto

Object Rotterdam: Modern Shapes-David Umemoto

Meer over Object Rotterdam 2019

 

 

Reageer op dit artikel