Ik zie de besten van mijn generatie zich doodvechten in vergaderkamers voor hardstenen knopen, bedekte dilatatievoegen en diepe neggen, in naam van Architectuur. Terwijl de realiteit is dat er niet meer ruimte voor het vak over is dan de dikte van een gevel. In plaats van de ontwikkeling bij zichzelf te zoeken moeten architecten bereid zijn het vak opnieuw uit te vinden. Nanne de Ru en Sanne van Manen zijn vaandeldragers van deze nieuwe beweging.

Waar gemeenten vastlopen in procedures en tekorten, realiseert in Rotterdam de particuliere stichting Droom en Daad publieke idealen. Het Fenix Museum, hun grootste project tot nu toe, verbeeldt niet alleen migratie, maar ook de verschuiving van het stadmaken als publieke naar private verantwoordelijkheid. Filantropie niet als vijand van de democratie, maar als een uitdrukking van verantwoordelijkheid - en beschaving.

Twee recent verschenen rapporten houden de architectuursector een spiegel voor. Het EquiLibre-onderzoek brengt de schrijnende werkomstandigheden van Vlaamse architecten in beeld: hoge werkdruk, lage lonen en een scheef evenwicht tussen verantwoordelijkheid en vergoeding. Het onderzoek Build It Together (RIBA/Fawcett Society) legt de diepgewortelde patronen van seksisme en uitsluiting in de Britse architectuursector bloot. Evelien Pieters - oprichter van het Belgische PAF, Platform voor Architectuur & Feminisme - leest de cijfers als één verhaal dat niet gaat over individuen die falen, maar over een cultuur die nog steeds uitsluit.