'Zou je hier willen wonen?', vraag ik aan fotograaf Loes van Duijvendijk. We lopen door een enorme poort bekleed met diepblauwe, keramische tegelornamenten, ontworpen en 3D-geprint door Studio Rap. Via een grote trap komen we uit op een grote daktuin omringd door woningen.

Nadat ik enkele boeken heb ingeleverd, loop ik naar de publieksbalie om mijn nieuwe paspoort op te halen. Ik meld me aan bij een zuil en neem plaats op een bank in het lichte atrium. Om me heen zie ik overal mensen neuzen in volle boekenkasten. Via de vide kijk ik naar beneden de kelder in, waar ik straks mijn dochtertje ophaal van haar muziekles. Boven me zie ik de burgemeester een vergaderzaal in schieten.

Hoe ontwerp je een werkelijk duurzaam gebouw? Een simpele vraag, maar met een complex antwoord. Als oplossing kiezen veel idealistische architecten ervoor om zich te focussen. Bijvoorbeeld op het gebruik van zoveel mogelijk biobased of afgedankte materialen, energiebesparing, demonteerbaarheid of CO2-reductie. Allemaal legitieme uitgangspunten die verdere ontwikkeling verdienen.

Balkonhekjes hergebruiken nadat het beton is vervangen vanwege betonrot. Een dak van een afgedankt gebouw een tweede leven geven op een nieuw gebouw vijf kilometer verderop. Van oude treinramen een fietsenstalling bij een groot station maken. Allemaal 'no-brainers' en toch gebeurt het niet.