De Tasmantoren past in de wens van de gemeente Groningen om intense hoogbouw te plegen: zoveel mogelijk woningen, liefst gemengd met andere functies op tot nu toe ongebruikte locaties. Hiermee wil zij de vitaliteit en de veelkleurigheid van de stad vergroten. Aan het ontwerp, dat is afgerond door WALarchitectenbureau, werd begonnen toen dit bureau nog Architectenbureau Scheffer & Van der Wal heette.
Locatie
De toren staat in de wijk Oosterhogebrug, op een verloren stukje land aan de rand van een industrieterrein. In de plint is ruimte voor voorzieningen, zoals een wellness centre met zwembad en sauna, een restaurant en commerciële ruimtes. Aan de voet van het gebouw wordt park gerealiseerd, als een semi-openbare tuin voor bewoners, omwonenden en passanten. Dit park bekrachtigt de ecologische zone langs het Van Starkenborgh kanaal en de oude Hunzeloop.
Vormgeving
Om een al te grote eenduidigheid te voorkomen, is de poort versterkt met een laagbouwvleugel. De vormgeving van het geheel staat ten dienste van bovengenoemde aspecten en is uiterst sober en doelmatig. De grote glasvlakken laten de tunnelbekistingsopbouw zien en benadrukken de diverse uitzichten. De basalt toeslag van de betonpanelen refereert aan de oeverbeschoeiing en vormt een decor voor de veelkleurigheid van de omgeving, de gebruikers, de scheepvaart en de natuur. De zwarte stalen kaders rond de grote glasvlakken voorkomen brandoverslag en benadrukken het raster van de woningen. Ze vormen daarmee de bouwstenen voor de sculptuur van het gebouw. De halfverdiepte kelder en het dek van schoonbeton fungeren als een sokkel voor het zwarte gebouw en verzorgen de relaties met het maaiveld.
