blog

De magie van Junya Ishigami

Interieur

Iedere beurs hoop je op een wow-moment, op een ervaring die de reis en het harde werken de moeite waard maakt, een moment dat je denkt: daarom is dit vak zo geweldig! In eerste instantie leek zo’n ervaring ver weg op de Interieur Biënnale in Kortrijk, oftewel INTERIEUR 2010.

De magie van Junya Ishigami

 

 

 

Waar de Belgische ontwerpers en meubelmerken op deze designbeurs meestal vlammen met buitenissige presentaties en oorspronkelijke ontwerpen, verrasten ze me dit jaar niet.

Maar de tweede dag dwaalde ik over de Ramblas, de ‘straat’ die alle beurshallen van de Xpo Kortrijk met elkaar verbindt. In een van de spiegelende dozen die zijn ontworpen door architecten De Vylder, Vinck en Taillieu en die allerlei exposities herbergen, stuitte ik op de installatie Picnic van eregast Junya Ishigami.

Vervreemding

En daar was de wow-ervaring! Knipperend tegen het helwitte licht werd ik langzaam een bijzondere wereld gewaar. Het leek alsof ik droomde, of beter gezegd, hallucineerde. Ik bevond mij in een geheel wit landschap, bestaande uit groepjes stoelen, transparante tafels en witte kiezelstenen. Bijna dronken van het licht en de ijlheid van het geheel, wankelde ik door de ruimte. Op de een of andere manier werkte alles samen zodat je de lucht in de ruimte ervoer als een dikke, onzichtbare muur. Het zoemen van de batterij enorme lampen aan het plafond droeg bij aan de vervreemdende sfeer in dit paviljoen. (Dit vatten in foto’s is onmogelijk: het helwitte licht trok strepen over mijn lens, maar ik laat er toch maar een paar zien.)

 

Meubels als mensen

In deze witte zentuin zet Ishigami de ontwerpen die hij afgelopen jaar voor Living Divani heeft gemaakt in als landschapselementen. In de salontafels Garden Plates drijven bloemen, takjes en planten in kleine poeltjes. Het miniatuur glaswerk dat op deze glazen vijvers staat lijkt op ijspegels. De stoelen uit de serie Family Chair, toch al erg vrolijke ontwerpen, zijn aangekleed met crèmewitte breisels: sokjes, mutsen, sjaals, strikjes, jurkjes en broekjes, waardoor ze menselijke trekjes krijgen. Zo ontstaat het gevoel dat de stoelen als groepjes mensen met elkaar picknicken in een park.

 

Microkosmos

In deze kleine, harmonieuze microkosmos is de werkelijkheid op een bijzondere manier vervormd. Dat is gedaan door met licht en kleur te werken, maar ook de meubels zelf spelen daar een rol in. De ontwerpen die Ishigami maakte voor Living Divani lijken dan wel niet op elkaar, maar hebben toch een conceptueel verband. “De tafel vervormt, de stoelen zijn vervormd”, aldus Ishigami in zijn toelichting.
Kenmerkend voor Ishigami’s installaties is dat natuur en architectuur in elkaar overvloeien, zodat je ze bijna niet meer van elkaar kunt onderscheiden. Zo kan een landschap een interieur worden, en een meubel een persoon.

 

Ishigami laat met zijn magische en betoverende installatie zien dat stoelen en tafels een persoonlijkheid kunnen hebben, en dat een interieur meer kan zijn dan een verzameling meubels en materialen. Hij maakt design dat de fantasie prikkelt, dat iets met je doet, en dat een extra, poëtische laag aanbrengt in een ruimte.
Het is daarom jammer dat hij verder niet zo zichtbaar is op INTERIEUR 2010. Waar de eregast van 2006, Alfredo Häberli, zijn stempel drukte op de Ramblas met grote, dwingende installaties en zijn visie op design luid en duidelijk kenbaar maakte, is Junya Ishigami behoorlijk onzichtbaar. Maar met Picnic stijgt hij zó hoog uit boven de rest van de presentaties, dat ik de beursorganisatie én hem zijn verdere afwezigheid vergeef.

 

 

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels