artikel

Tussen experiment en klassiek ontwerp – Milaan Design Week 2018

Interieur Premium

Elke discipline is gebaat bij vernieuwing en experiment. Ook de wereld van design is in de greep van marketing, designklassiekers en nostalgie gekomen. Toch kom je tijdens de Milaan Design Week genoeg ontwerpers tegen die hun dromen durven najagen en gebruikmaken van de vrijheid die de markt biedt.

Tekst Harm Tilman

Volgens Alice Rawsthorn, dit jaar gelauwerd met de Milan Design Award, is ontwerp een ongrijpbaar fenomeen waarop je moeilijk de vinger kunt leggen. Het kan in uiteenlopende tijden veel verschillende dingen betekenen. Kenmerkend is volgens haar dat alle inspirerende ontwerpen met een droom beginnen. Hoe gedurfder de droom, hoe groter de prestatie is die je moet leveren om het voor elkaar te krijgen. Dat is de reden volgens haar, dat de meest uitgesproken ontwerpers vaak ook de grootste rebellen en afvalligen zijn.

Lef en radicaliteit

Je nek uitsteken, lef en radicaliteit, het zijn eigenschappen die in Milaan op de vingers van één hand zijn te tellen. Volgens Richard Hutten die ik er op de Salone over spreek, wordt dit veroorzaakt door de angst om te falen. “Toen ik op middelbare school zat, moesten we voor ons eindexamen een opstel schrijven over de vraag: wat is lef. Een klasgenoot leverde een opstel in met slechts een zin: dit is lef. Hij kreeg een tien en terecht.” Alleen door lef te tonen en experimenten te ondernemen, kom je tot interessantere oplossingen.

Marketing heeft voor een deel de rol van design overgenomen. Zelfs het veelbesproken manifest van Hella Jongerius en Louise Schouwenberg uit 2015 om “the obsession wih the new for the sake of the new” op te geven, was volgens hem niet meer dan een slimme marketingzet. Hutten: “Zo kon ze verbloemen dat ze dat jaar niets had gedaan. Maar het was vooral een poging om haar belangrijkste opdrachtgever te helpen die heel sterk inzet op klassiekers.” Volgens Hutten is dit op de lange duur geen duurzaam verdienmodel.

Showroom als kantoor

Met designklassiekers speel je op safe. Desondanks kom je in Milaan nog genoeg inspirerende en ondernemende ontwerpers tegen die buitengewone projecten ondernemen. Een goed voorbeeld daarvan is Moooi dat het Amsterdams architectenbureau Concrete vroeg een deel van hun showroom aan de Via Savona in te richten. Vanuit het tijdelijke kantoor in Milaan werd iedere dag gewerkt aan onder andere de Italiaanse projecten van Concrete.

In het bureau-interieur in Milaan staan dezelfde kasten als in de Amsterdamse werkruimten en bijvoorbeeld Citizen M. Volgens de medewerker van Concrete die ik spreek, is het uitermate prettig over deze kasten te beschikken. Ook in Amsterdam zelf wordt intern veel verhuisd en je kunt je dankzij de kasten snel en gemakkelijk settelen.

De producten van Moooi worden verwerkt in wooninterieurs, maar lenen zich volgens Concrete goed voor toepassing in een werkomgeving. De lampen geven bijvoorbeeld een warm gevoel dat bijna doet vergeten dat hier ook wordt gewerkt. Het sluit aan bij de opvatting van Concrete dat de werkomgeving een steeds meer huiselijke uitstraling zal krijgen.

Milaan 2018 - Edelkoort-Google-Softwear

Softwear door Lidewij Edelkoort met Google en Kiki van Eijk, staat voor weefsel dat een leefstijl vormt. Beeld Harm Tilman

Software en softwear

Werken doe je al lang niet meer alleen op kantoor, maar ook na werktijd thuis op de bank. De presentatie Softwear die Lidewij Edelkoort in samenwerking met Google en Kiki van Eijk in Rossana Orlandi liet zien, speelt op deze ontwikkeling in. ‘Softwear’, de fysieke tegenhanger van software, staat voor “weefsel dat een leefstijl vormt.” Volgens Edelkoort gaan we steeds meer thuis werken en zal de woonomgeving daardoor gaan veranderen. Doordat de lijnen tussen werk en leisure vervloeien, hebben we behoefte aan nieuwe interieurs, kleren, producten en diensten. Het huis vormt in haar ogen een holistisch centrum.

Hotelervaring in museale setting

Aan hybridisering van het interieur lijkt geen einde te komen. Op verzoek van Nicole Uniquole, initiatiefnemer en curator van Masterly in Milaan, richtte de Nederlandse ontwerper Edward van Vliet in Palazzo Francesco Turati een gastvrije hotelomgeving in. Van Vliet bracht in de stijlkamers van dit paleis een lobby, slaapkamer en badkamer onder en decoreerde ze met behulp van producten die hij voor verschillende merken ontwierp.

Voor Jee-O maakte Van Vliet een nieuwe collectie baden, kranen en accessoires. De baden zijn hoekig en hebben van boven een vloeiende vorm die het industrieel karakter op een subtiele manier verzacht. Voor Gardelux ontwierp hij een garderobesysteem dat je ook kunt gebruiken voor afscheidingen van ruimten in restaurants en hotels. De tapijten zijn met Moooi Carpets gemaakt en het behang ontwierp Van Vliet voor BN International, beide ook uitgevoerd met natuurmotieven. Tot slot ontwierp Van Vliet voor Leolux de Jill, zowel als chaise longue en als bank.

Milaan 2018 - masterly_-88-nicole-marnati_edwardvanvliet

Edward van Vliet richtte voor Masterly in Palazzo Francesco Turati een gastvrije hotelomgeving in. Beeld Nicole Marnati

Schermen, behang, karpetten, badkamer en stoelen zijn samengebracht in een museale setting. De ontwerpen zijn eerder herinterpretaties van producten dan innovaties. Van Vliet geeft dit zelf ook volmondig toe. Van Vliet: “Ik geloof veel meer in dat je dingen kunt verbeteren dan iets nieuws bedenken.” Zo krijgen bijvoorbeeld de stoelen andere maten en is het comfort ervan verder verbeterd. Aan de andere kant zijn de producten ook niet los te zien van de veranderingen die in de context optreden. De werelden van kantoor, kliniek, woning en hotel groeien immers steeds meer naar elkaar toe.

Foto's

Reageer op dit artikel