nieuws

Verslag: Beter 5000 km over zee dan 500 over de weg.

Geen categorie

Wat van ver komt, hoeft niet persé een dikke wolk CO2 achter zich aan te sleuren. Wanneer een lading hout vijf honderd kilometer met een vrachtauto wordt vervoerd, is de uitstoot namelijk even groot als wanneer hij vijf duizend kilometer over zee heeft gevaren. Dat zei Europees directeur David Venables van de American Hardwood Export Council gisteren tijdens de Nationale Houtdag in Rotterdam.

Verslag: Beter 5000 km over zee dan 500 over de weg.

 

door Maartje Henket

Aangezien Europees hout voor een aanzienlijk deel uit Oost-Europa komt en Rotterdam aan zee ligt, is Europees hout in Nederland daarom niet automatisch de meest duurzame keuze. Daar komt bij dat de uitstoot tijdens het transport een kleiner deel van de totale milieubelasting veroorzaakt dan je misschien zou verwachten. Het kunstmatige drogen van het hout levert de meeste CO2 op, vooral bij dikke delen. Venables: “Een stuk hardhout van drie inch dik moet een jaar in een droogkamer. Dat resulteert per kilo hout in 1,2 kilo CO2, terwijl het transport over zee één ons CO2 voortbrengt. Het lijkt er zelfs op, dat het hierdoor beter voor het milieu is om dunne delen te lamineren, dan dikke delen te gebruiken.” Het terugdrogen van een stuk hout van één inch dik levert ongeveer drie ons CO2 op.

 

Hardhout voor dunne constructies

De American Hardwood Export Council (AHEC) wil het gebruik van Noord-Amerikaans hardhout in de Europese bouw stimuleren. Eén van de projecten die onder auspiciën van de organisatie werd uitgevoerd, is de Timber Wave door Amanda Levete Architects. Constructeur Andrew Lawrence vertelde dat deze boog uit Amerikaans rood eikenhout nooit mogelijk was geweest in de zachte houtsoorten die in de bouw normaal gesproken worden toegepast. “Rood eiken kun je meer dan twee keer zo zwaar belasten als zachthout. Met zachthout hadden de delen van de boog dus meer dan twee keer zo dik moeten zijn. Dat geeft een volstrekt ander effect.”

  

Schuivend huis

Onder de andere sprekers bevond zich de Oostenrijkse architect Antonius Lanzinger, die is gespecialiseerd in een moderne variant van blokhuttenbouw. Bij een blokhut worden vierkant gemaakte bomen op elkaar gestapeld, zonder lijm of andere toevoegingen. Dat maakt de gebouwen duurzaam en demontabel en zorgt voor een aangenaam binnenklimaat. Het maakt echter ook dat de huizen flink werken – iets waar je als architect mee moet leren omgaan. Lanzingers eigen huis is bijvoorbeeld vijftien meter hoog en bevat een zes meter hoog venster, over drie verdiepingen. Aangezien het huis de ene helft van het jaar twaalf centimeter hoger is dan de andere helft, heeft hij een sleuf in de gevel moeten bedenken, waar het raam in schuift bij krimp. Hetzelfde geldt voor de buizen en leidingen: om de badkamer op de derde verdieping te kunnen plaatsen, heeft Lanzinger voorzien in een betonnen kolom met het leidingwerk. Het huis schuift daar omheen.

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels