nieuws

Schatjagen in Eindhoven

Geen categorie

Ooit begonnen als eendaags mini-designfestival is de Dutch Design Week Eindhoven uitgegroeid tot het grootste designevenement van Nederland. Met meer dan 300 evenementen verspreid over de hele stad is het een enorme uitdaging om de krenten uit de pap te vissen. Ook dit jaar ga ik vol goede moed op jacht naar de schatten die zich onder de verschillende presentaties bevinden. Op de fiets probeer ik in een dag vier gebieden te bezoeken: het Centraal Station, WitteDame, Strijp en Stadhuisplein.

Schatjagen in Eindhoven

Van onze verslaggever Marit Overbeek

 

9.54 uur

Dit wordt de 4e keer dat ik voor de Architect afreis naar Eindhoven om de Dutch Design Week te bezoeken. Voor de broodnodige afwisseling en omdat er meer presentaties zijn dan ooit tevoren, ga ik dit jaar eens een andere route volgen.
Daarom start ik straks met de exposities van ICSE in de Lichttoren en sla ik de afstudeerexpositie van de Design Academy een jaartje over – of is dat heiligschennis?
Ben vooral benieuwd naar de expo Rematerialize the future’.
Hopelijk zijn er nog OV-fietsen….

12.16 uur

De vormgeving van de exposities in het ICSE kan origineler, maar de inhoud is interessant. Design zoekt samenwerking met wetenschap om slimme en duurzame producten en materialen te maken.
Christien Meindertsma experimenteert samen met het Textielmuseum met vlas, dat ze verwerkt in theedoeken, die een bijzonder fijne en zachte structuur hebben en een ambachtelijke uitstraling. De biomimicry-expo laat zien hoe de koffervis een concept car kan inspireren: veel inhoud en toch gestroomlijnd.
Nu naar de Dutch Invertuals aan de Fuutlaan!

14.05 uur

Onderweg kom ik langs de Nano-supermarkt, een zwarte SRV-wagen waarin studenten van de TU/e ontwerpen tonen die spelen met de grenzen van nanotechnologie. Een ketting die bloed afneemt en in kleur laat zien hoe gezond je bent, of muurverf die je met een app van kleur kan laten veranderen. Doel is discussie op gang te brengen over hoe ver we techniek in ons leven en lichaam willen laten doordringen. Door het concept en de uitvoering slaagt de TU/e erin deze vragen aan het grote publiek te stellen en hen kennis te laten maken met de mogelijkheden van industrieel ontwerp en nanotechnologie. Mensen wachten in een lange rij om de vrachtwagen binnen te komen.

Basis table

Daphna Isaacs Laurens Manders, Basis Table. Foto: www.daphnaisaacs.nl

14.22 uur

De loods van Dutch Invertuals staat in het teken van eikenhout, dat 60 jaar geleden diende als fundering van de stadstoegang van Eindhoven. De waarde en de symboliek zijn vertaald naar objecten en gebruiksvoorwerpen. Hoewel veel daarvan blijven steken in laboratoriumachtige onderzoeksopstellingen, zijn er ook fraaie producten uit voort gekomen. Zoals de Basistafel van Daphna Isaacs en Laurens Manders, waarvan de poten zijn gerangschikt zoals ze zijn opgegraven op de archeologische vindplaats.

15.32 uur

Eindhoven begint op sommige plekken steeds meer op de Milanese Zona Tortona te lijken. Twee leegstaande flats zijn als expositieruimte ingericht en hebben net zo’n underground sfeertje als vroeger op de Via Tortona hing: de Vonderweg 12 door Atelierdorp en de Ventoseflat. Bijzonder zijn de materiaalexperimenten van Atelierdorp-lid Julien Carretero. Om de stoel Stencil te maken, giet hij aluminium in een stoffen mal, die in een stalen frame staat geklemd. Het resultaat is een keiharde stoel met een aaibare uitstraling. Impressive!
Tijd voor de Strijp.

17.15 uur

Piet Hein Eek mag dan een buitenbeentje zijn in de Nederlandse designwereld, hij is wel de grootste publiekstrekker van de DDW. Zijn gigantische showroom, winkel, werkplaats en restaurant, die zijn gevestigd in een oude keramiekfabriek op Strijp-R, zien zwart van de mensen. Hij laat niet alleen zijn eigen werk zien, maar verkoopt ook ontwerpen van Tom Dixon, tassen van Freitag, mode van A.F. Vandevorst en tweedehands meubilair.

 Eek 

17.35 uur

Soms is aan de producten niet meer te zien wat van Eek is of wat van de rommelmarkt komt. Of je dit nog design mag noemen, valt te betwijfelen. Eek is in feite een grote fabrikant van producten met een oudhollandse esthetiek en heeft een goeie neus voor zaken: hij ontwierp zelfs z’n eigen inpakpapier. Zijn aanpak dwingt respect af, vanwege de grootse opzet van het project en vanwege zijn gastvrijheid: Eek laat een aantal jonge ontwerpers exposeren op het terrein en introduceert ze zo bij het grote publiek.
Op naar het Klokgebouw voor het laatste deel van de dag.

18.10 uur

Het Klokgebouw op Strijp-S is zoals gewoonlijk een vrolijk allegaartje van industriële vormgevers, ontwerpopleidingen, kunstenaars, culturele instellingen, jonge ontwerpers, autofabrikanten en andere aan design verwante bedrijven. In hal 2, waarin de jonge ontwerpers zichzelf presenteren, staan de exposanten echter zo dicht op elkaar dat hun werk niet zo goed tot hun recht komt. Slechts een paar presentaties springen eruit, zoals die van Instaal Deze producent van stalen meubels en objecten werkt met de crème de la crème van het Dutch Design en is daarmee een lichtend voorbeeld van de samenwerking tussen industrie en ontwerpers, iets waar Eindhoven zich altijd op voor laat staan. Ook Marijn van der Poll valt op met zijn heldere en professionele presentatie van de Kaigan-stoel die hij voor Ahrend ontwierp: deze stoel is gebaseerd op de 19e-eeuwse strandstoelen met kap en kan dienst doen als ontmoetings- en vergaderplek in een open kantoor..

19.45 uur

De borrel van MIMOA.in de Machinekamer is in volle gang, maar ik ga heel even kijken bij de installatie van Dieter Volkers even verderop. Op een fraaie stellage van ranke houten latjes toont hij zijn ballonachtige lampen, die hij heeft gedeformeerd met gereedschappen als lijmklemmen. Vooral de Ball Clamp en de Doorclaxon zijn functionele en slimme ontwerpen, die tegelijkertijd verwonderen.

21.02 u

In de trein terug naar Utrecht bedenk ik me dat ik geen tijd heb gevonden om sms-jes te sturen over de hoogstandjes van Daan Roosegaarde die te zien zijn op de expositie Liberation of Light in het Designhuis, de prachtig verstilde presentatie Neo Vanitas van Jo Meesters, het hippe showroom-restaurant EatDrinkDesign, de geweldige plannen van Philips om zebrapaden van licht te maken in het centrum van Eindhoven, de fraaie lampen van Floris Hovers die bij Piet Hein Eek te zien waren en de leuke rondleiding die ik kreeg in Een huis vol talent. En dan heb ik nog heel veel niet gezien… Het blijft vrijwel onmogelijk om alles in een dag te bezoeken, zelfs als ik de grootste expositie van allemaal, die van de Design Academy, oversla. 

22.30 uur

Zo terugkijkend heb ik best veel pareltjes gezien: van de Nano-supermarkt tot Julien Carretero, van Daan Roosegaarde tot Dieter Volkers. Ik benijd de curatoren van de DDW niet, zij staan ieder jaar voor een lastige opgave. Het evenement moet zowel voor een vakpubliek als voor dagjesmensen aantrekkelijk zijn. Een balans aanbrengen in het aanbod en er een homogeen geheel van maken is verschrikkelijk moeilijk. En stroomlijnen lukt eigenlijk toch niet: de ontwerpers maken er altijd hun eigen feestje van. Die anarchistische, beetje underground-achtige inslag, is toch ook de charme van Eindhoven. Een goeie omschrijving vond ik die van Stichting Dochters, die ontwerpers bijeenbracht op de Hoge Rug in Strp-X: een design jungle. Dat is de DDW: een spontane en kleurrijke explosie van creativiteit.

 

 

 

Reageer op dit artikel