Zonder titel 3: de droom

Ik voel de stad

Ik voel de stad,
de steden-
bouw.
Haar veld
haar wil
haar dyna-
miek.

Zo wonderschoon
als zij kan zijn,
zo wonderschoon
laat zij ons zijn.

Zij blijkt de spiegel,
van onze pracht.
Zij blijkt de weerga,
van onze macht.

Door ons te tonen
wat wij willen
biedt zij ons
wie wij zijn.

Een blanco ziel
een leeg gevoel.
Want in pretentie
en acceptatie
blijkt te liggen
wat ons rest.

De steden zijn
ons evenbeeld.
in veilige
nietszeggendheid.

Dus vul haar leegte
en vier uw warmte
huil samen om het mooie doel:
een stad met emotie
met echte tranen
in omhelzing
met elkaar.

En vraag haar niet
erom te smeken
maar verzoek uw zelf
aan haar te tonen.

Ja daag haar uit
uw eigen emotie
aan te raken
en laat haar pracht
de uwe zijn.