blog

Opdrachtgevers in beeld

Business

Ik ben op weg naar een belangrijke vergadering met een opdrachtgever in een landelijk stadje waarvan ik de naam nog nooit heb gehoord. De meeste gebouwen zijn niet hoger dan vier verdiepingen en stammen uit de jaren zeventig of tachtig. Dit jaar heeft het plaatsje echter een machtsbeluste burgemeester met ambities in de landelijke politiek gekregen. Hij wil zijn stad op de kaart zetten door een nieuw financieel zaken centrum te ontwikkelen. Om dat te bereiken is een skyline nodig. Tot voorkort was die er niet en dat vind de burgemeester maar niks.

Opdrachtgevers in beeld

Ons project betreft een dubbele toren van 120 meter hoog. Ik (Tatjana) kan hier nog aan toevoegen dan ons project niet eens het meest ambitieuze is. Waarom wil men dit stadje veranderen? Wat voor invloed heeft dit op de mensen die er wonen en gaan zij er inderdaad op vooruit? Hoe komt deze burgemeester aan zijn baan met alle bijkomende voordelen? Dit zijn vragen waar ik nooit echt een antwoord op heb gekregen. Niemand vraagt deze mensen naar hun beslissingen en de consequenties daarvan. Ook architecten zijn niet kritisch. Afgezien van mijn mening over de besluiten die deze mensen nemen of hun beweegredenen, kan ik slechts afgaan op het beeld dat ik van de opdrachtgevers heb.

Karakter

Tijdens de vergadering begin ik mij af te vragen wie deze mensen zijn. Al voor me uitstarend probeer ik te begrijpen wat voor karakter deze opdrachtgever heeft. Mijn opleiding biedt daarbij geen uitkomst en door de taalbarrière en het culturele verschil kan ik alleen de gezichten lezen. Het is een frustrerend gevoel, maar het maakt mij ook nieuwsgierig. Ik begrijp deze man niet, maar aan de andere kant komt het beeld van deze opdrachtgever mij bekend voor. Het is namelijk niet de eerste keer dat ik een dergelijk type klant tegen kom.

 
Een ambitieus dorp is Huaxi. 

Vele gezichten

Tijdens de vele vergaderingen heb ik een lijst samengesteld waarmee ik de Chinese opdrachtgevers opdeel in een aantal categorieën. Deze zijn gebaseerd op de indrukken en beelden die ze op mij achter lieten. Op het eerste gezicht stereotype, maar als je de taal niet goed spreekt, is de gezichtsuitdrukking van mensen vaak alles wat je hebt. Deze lijst van types is dan ook gebaseerd op mijn persoonlijke indrukken zonder de taal machtig te zijn.

Partijbons

Het type partijbons is meestal de burgemeester van een stad. Zij zetten de architectuur in voor hun persoonlijke promotie en laten zo hun ambitie in de politiek zien. Het budget is in het begin van de projecten nauwelijks een probleem. Zij willen megalomane projecten, iconische ontwerpen of ambitieuze gebouwen. Vaak lukt het hen niet om de projecten af te ronden binnen hun termijn en worden door de opvolgers alweer nieuwe plannen gemaakt. Zij weten dat er niet veel tijd is en daarom moeten deze projecten altijd zeer snel klaar zijn. Met hun ambitieuze projecten proberen zij de aandacht van de overheid in Peking te trekken en op die manier carrière te maken in de landelijke politiek.

 

De partijbons heeft vaak een lage opleiding genoten en is binnen de partijrangen opgeklommen. Hij heeft geen verstand van projectontwikkeling. Er is dan meestal ook geen programma van eisen beschikbaar voor de projecten. De enige manier om deze opdrachten binnen te halen, is door een iconisch ontwerp te maken gebaseerd op een metafoor. Wij maken dan ook vaak grappen over welke metafoor we nu weer moeten kiezen. Hebben we de waterdruppel al gehad? Of moeten we deze keer gaan voor het eeuwig geluk of de diamant?

Pokerface

Een pokerface is de standaard gezichtsuitdrukking van de meeste Chinese klanten. Het is zeer moeilijk om iets van hun gezicht af te lezen. Luisteren ze naar wat ik te zeggen heb? De pokerface praat niet, reageert niet en lacht niet. Er is vaak totaal geen reactie tijdens de presentatie. Wanneer je tegen hem spreekt, is het zelfs een beetje intimiderend. Vindt hij het een goed ontwerp of juist niet? Het enige wat je terugkrijgt, is een vorsende blik.

Grote baas

De grote baas wordt ook wel aangeduid als de leider. De grote baas kan een pokerface type zijn, maar ook zeer geëmotioneerd reageren. Doordat zij nooit worden tegengesproken en altijd hun zin krijgen, komen ze vaak kinderachtig over. Ze kunnen plotseling gaan schreeuwen tegen een van hun medewerkers als ze niet te horen krijgen wat ze willen. Soms zijn ze hoog opgeleid, maar vaak zijn het simpele mensen die ontzettend rijk zijn geworden. Wat hun achtergrond ook is, zij zijn de baas en zij hebben de macht. Werknemers confronteren hen nooit met moeilijke beslissingen en zijn het in het openbaar nooit oneens met ze. De grote baas neemt alle besluiten. Hij verwacht dat het bedrijf dat hem uitnodigt, voor hem de nodige ontspanning organiseert. Dit betekent het gebruikelijke uit eten gaan, drinken en karaoke.

 

Vrouwelijke baas

Er zijn niet veel vrouwelijke opdrachtgevers. De vrouwelijke medewerkers van een opdrachtgever houden meestal hun mond tijdens de vergaderingen. Wanneer de vergadering minder formeel is, zijn zij actiever. Wanneer de grote baas aanwezig is, spelen zij net als de anderen een ingetogen rol. Het is een aantal keren voorgekomen dat we een vrouw als grote baas hadden.

Als het aan mij ligt, dan mogen alle opdrachtgevers in China een vrouw zijn. Misschien heb ik net de goede voorbeelden meegemaakt of was het gewoon toeval. In ieder geval waren zij taai, wisten ze precies wat ze wilden, hadden ze een goede planning, waren ze zeer ambitieus en hadden ze een goed oog voor budget. Ze werken hard om tot deze positie in een bedrijf op te klimmen en zijn zeer professioneel.

 

Roker

Het type roker geldt eigenlijk voor bijna iedereen in de vergadering. De roker is meestal een man. Zij roken voluit tijdens presentaties en vergaderingen. Er wordt nooit gevraagd of iemand daar misschien een probleem mee heeft. De roker is vrijgevig. Hij deelt tijdens de vergadering met iedereen zijn sigaretten, door ze argeloos over tafel naar andere rokers toe te schuiven.

Prater

Meestal heeft het team van de opdrachtgever dit type binnen de gelederen. De prater is iemand die niet kan stoppen met praten. Zijn telefoon gaat tijdens presentaties en vergaderingen onophoudelijk over. Hij beantwoordt deze ook en handelt ze tijdens je presentatie af, terwijl hij met een handgebaar aangeeft dat je gewoon verder kunt gaan met je verhaal. Voor ons westerlingen is dit buitengewoon onbeleefd, maar hier lijkt niemand zich er iets van aan te trekken. Meestal ga je dus inderdaad door met de presentatie terwijl op de achtergrond een hevige discussie via de telefoon wordt gevoerd. Erg afleidend!

Theeman

Iedere vergadering of presentatie heeft een theeman. Soms wordt deze rol vervuld door een Aji (een vrouw die schoonmaakt en het eten bereid). In de meeste gevallen neemt iemand uit het team van de opdrachtgever deze rol op zich. Hij gaat voortdurend rond met een theepot en schenkt iedereen bij. Niemand mag met een lege theekop komen te zitten. Ik houd niet van thee en drink meestal water. Toch giet de theeman iedere keer wanneer hij mijn plek aan de tafel passeert, weer een beetje thee in mijn glas, totdat het tot de rand toe is gevuld.

 

Slaper

De slaper is een rol die net als de roker voor veel opdrachtgevers opgaat. Het lijkt haast een verplicht onderdeel van vergaderingen en presentaties. Bij een presentatie hoeft deze opdrachtgever alleen maar te luisteren en zich niet in de discussie te mengen. Dit brengt met zich mee dat altijd wel iemand in slaap valt. Ik kan me nog een presentatie herinneren voor een prijsvraag waar een van de commissieleden in slaap viel en luid begon te snurken. In het begin denk je nog dat deze mensen een griepje onder de leden hebben, maar nu begrijp ik dat het heel normaal is in China. De vergaderzalen zijn vaak uitgerust met zeer comfortabele stoelen waar je helemaal in wegzakt. Daarnaast zijn veel leden van de raad van bestuur familie die helemaal niks te maken hebben met het bedrijf. Geen wonder dat mensen langzaam wegzakken en rustig een oogje dicht doen.

Prinses

Prinsessen bestaan en ik heb er recentelijk een ontmoet. Prinsessen zijn een bijzonder type vrouwelijke opdrachtgevers. Ik noem het vaak het Paris Hilton syndroom. Een paar weken geleden zouden we een presentatie geven aan een opdrachtgever. Daar aangekomen werden we verwelkomd in de vergaderkamer en na de gebruikelijke formaliteiten werd het stil. Ik vroeg of we compleet waren en konden beginnen. We kregen te horen dat de baas er nog niet was. Na vijfenveertig minuten wachten vroeg ik de secretaresse waar haar werkgever bleef. Zij verontschuldigde zich en zei dat ze er over een paar minuten zou zijn. We begonnen ongeduldig te worden, maar iedere keer wanneer we vroegen waar hun CEO bleef kregen we te horen dat deze onderweg was, voor deur stond, bij de lift was opgehouden en nog veel meer excuses. Wij informeerden of we de vergadering eventueel konden verplaatsen naar een ander tijdstip. De secretaresse durfde daar niet op in te gaan.

Geen ochtendmens

Na twee uur wachten verscheen eindelijk iemand. Een jonge vrouw kwam binnen in een stijlvolle outfit, compleet met Louis Vouitton-handtas, gelakte nagels met kristallen, ‘full make-up’ en een designer-zonnebril. Alsof ze zo uit een modetijdschrift was gestapt! Ik zou nooit dit type prinses op mijn lijst hebben gezet, als ik niet wist dat ze echt bestaat. Ik heb haar toegevoegd omdat ze zich totaal niks aantrekt van andere mensen en hun tijd. Ze was te laat, omdat ze geen ochtendmens is en haar kapsel veel tijd kost. Dit was haar excuus voor het twee uur te laat komen op een vergadering! Ik was verbluft! Anders dan je zou denken, blijken prinsessen echt te bestaan.

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels