blog

De eerste lijntjes

Business

Na de eerste twee jaar studie bouwkunde op de HTS waren we er klaar voor. Samen met medestudent Monique Philippo schreef ik ons in voor een studentenontwerpwedstrijd voor provincie Noord-Holland. Na een week van heftige discussie wisten we er een A3-poster uit te persen. Tijdens de prijsuitreiking bleek dat we geen schijn van kans hadden tussen de overige academici. En eigenlijk hadden we dat aan kunnen voelen doordat de organisatie voortijdig opbelde met de vraag of “dit alles wel was?”.

De eerste lijntjes

Zo’n zes jaar later kijken we nog steeds trots terug op onze prestatie. We waren niet-ontwerpend opgeleid en hadden nog geen enkele ervaring. Toch waren onze intenties helder en ambitie hoog. Dat is gebleven. Misschien dat daarom het werk van beginnende ontwerpers, die eenzelfde soort weg bewandelen, me zo aanspreekt.

Zo was ik onlangs voor de tweede keer aanwezig bij de presentatie van een jaarlijkse ontwerpwedstrijd georganiseerd door het Architectuurcentrum Hoorn in samenwerking met de opleiding ‘vormgeving ruimtelijke presentatie en communicatie’ van het ROC Hoorn. Tijdens dit project krijgen scholieren twee weken de tijd om met vier medeleerlingen een ontwerp te maken.

De teams werd gevraagd na te denken over een ‘landmark’ voor Hoorn op een prominente entree-locatie. Een opgave die mij nog niet zo eenvoudig lijkt. Een ‘landmark’ is immers een abstracte term zonder duidelijk programma, doel of referentiekader. Als houvast werden als voorbeeld de Eiffeltoren bij Parijs en het Vrijheidsbeeld bij New York gegeven. Maar wat past dan bij Hoorn?

In de verzameling inspiratiebeelden en schetsen van de scholieren is de ijverige zoektocht zichtbaar. Sommigen halen een historische gebeurtenis of persoon aan en anderen gebruiken de vorm van de stad of de kleur van het stadswapen. De meeste teams houden vast aan het terugkeren van het woord ´Hoorn´ in het ontwerp en proberen via een eigen vormconcept tot een integraal ontwerp te komen.

In de eerste ideeën proberen de scholieren elkaar te overtreffen met de meest extreme vorm maar lijken elkaar uiteindelijk te vinden als het gaat om schaal, zeggingskracht en gebruik. De (verplichte) maquette is een flinke stok achter de deur om de teams concrete stappen te laten zetten. Bij de vertaling van idee tot materiaal blijkt vaak dat het tóch niet zo mooi is, het niet past of simpelweg niet kan. Ervaringen die ook architecten niet vreemd zullen zijn.

De jury, bestaande uit drie lokale architecten onder aanvoering van Peter Laan, koos uiteindelijk voor het plan met de sterkste strategie: een ontwerp met ruimte voor voortzetting in de toekomst. En laat juist dit bewustzijn de essentie van een carrière tot volwaardige ontwerper beschrijven. De vorm van een halve brug symboliseert dit treffend, hoewel ik eigenlijk niet geloof dat het zo bedoeld is. De eerste lijntjes zijn gezet.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels