blog

Bibberen voor Koen van Velsen

Business

Met name op een traditionele rustdag, de zondag, behaagt het de lieve Heer tot het produceren van de door mij zo geliefde Ruysdeal wolkenluchten. Architectuur fotografie vergt een los leven waarbij afspraken soms op de tweede plaats komen.

Bibberen voor Koen van Velsen

 

 

 

 

Bij het zien van een dergelijk weerbeeld zoals deze week bijvoorbeeld, word ik onrustig en mijn vriendin zegt: “ga dan maar “. En ik meng mij in de file. Dit laatste begint zich te wreken in het maken van ochtend opnames. Dus als de zon uit het oosten prikt. Dat gele frisse licht, ik haal het niet meer. Er zijn twee file golven. Heel vroeg: de aannemers met hun busjes en later het kantoor personeel. Dat maakt een rit Rotterdam richting Amersfoort/Arnhem/Hilversum zelfs in het warme leer van mijn oude Saab een heuse ramp. En er is altijd wel een ongeluk. Dus toen ik in december 2009 de opdracht van Koen van Velsen aanvaarde om een “paar foto’s voor het jaarboek te maken” van Groot Klimmendaal te Arnhem stond ik weer vertrouwd in de file. Maar dat vond ik dit keer niet erg.

Kamperen met mijn zoon Tijs- 16 jaar- op 6 mei 23.30 heel koud want 2 graden Celsius in het Nationaal Park Hoge Veluwe.

Klimmendaal, Marienberg, Oosterbeek, Warnsborn en Sonsbeek ken ik op mijn duimpje. Miin Oma en haar familie komen uit Westervoort bij Arnhem, mijn overgrootvader was rangeerstoommachinist en woonde onder Klimmendaal in een huisje van de spoorwegen.


Voormalige spoorpersoneel woningen noordelijke Paralelweg Arnhem, mei 2010. Links het spoor.

Mijn tante Koos woont in Sonsbeek haar man, oom Ab, had een Citroen traction avant. Ze is nu diep in de tachtig. In de tuinmuur van hun huis in Sonsbeek zat een een gat,veroorzaakt door een granaatinslag tijdens de slag bij Arnhem.Ik denk dat ik verwekt ben in een tent op het landgoed Warnsborn.

  Kamperen op Landgoed Warnsborn Arnhem in 1964. Ik sta naast mijn vader en heb een merkwaardig broekje aan. Foto: gemaakt door mijn moeder met een Kodak 126 filmformaat Brownie camera uit de late jaren vijftig. Met een hopeloze plastic-lens.

Met mijn slee zoefde ik in de sneeuw van de heuvels en in de zomer kampeerde ik jarenlang met mijn ouders op groot Warnsborn, een prachtig gebied met oude dikke beuken -soms een fraaie rode- en bosbeekjes. En was daar dagen achtereen in het bos tussen de koperkleurige bladeren, watertjes en rode eekhoorns, dassen, spechten, koekoeks en vossen. Op de nabij gelegen Bakenbergseweg -een van de mooiste lanen van Nederland- keek ik, altijd onder indruk naar de donker blauwe elektrische troly bussen, met twee dikke katrollen achterop. De geheimzinnige folly waterval in park Sonsbeek kon mij eindeloos boeien. Als het sneeuwde leek Sonsbeek en naastgelegen bebouwing net een modelspoorbaan, een maquette zo u wilt. Dat beeld is mij altijd bij gebleven.


De Klimmendaalse bossen bij nacht op 10 mei 2010.Belichting 3 minuten bij iso 100

In 1996 kreeg van het toen nog onbekende MVRD de opdracht tot het fotograferen van de portiersloges van het Nationaal park de Hoge Veluwe.Dat bracht mij terug naar het gebied van mijn jeugd.Ik was er in jaren niet meer geweest.

De portriersloge van ingang Hoenderloo bij oplevering in 1996. Foto gemaakt met een Russische “roterende lens panorama camera” in eveneens bitterde koude voor MVRDV.

Satelliet foto hoge veluwe 2009


Arnhem en omstreken anno 192

Gisteren, 10 mei, in het donker op weg van Hoenderloo naar Oosterbeek op karwei voor Koen van Velsen botste ik bijna op tegen een Ree, kenners zeggen “het ree” met de grappige Latijnse naam Capriolus Capriolus. De hoge Veluwe, de Weerribben, Schiermonnikoog en Oostvaardersplassen een herinnering aan Wildernis of een wildernis- natuur in wording? De Provincie Gelderland heeft 35 miljoen euro uitgetrokken voor het plan Veluwe 2010. Het Veluwe 2010 is een grootschalig natuurontwikkelingsprogramma. Het is de bedoeling om enkele ecologische poorten te realiseren. Deze gebieden liggen vooral aan de rand van de Veluwe en vormen een uitbreiding van de huidige natuur. Hierdoor raken geïsoleerde populaties met elkaar verbonden waardoor de genetische diversiteit en daarmee de overlevingskansen vergroot worden. Een voorbeeld van Veluwe 2010 is het project Renkum Beekdal. Ook worden er verbindingen buiten de Veluwe gezocht: er zijn plannen voor ecologische verbindingszones richting de Oostvaardersplassen en richting Duitsland. Omdat edelherten op de Veluwe een andere genetische herkomst hebben dan die in Duitsland of in de Oostvaardersplassen, hoopt men zo op een eenwording van de soort. De traditionele varkens en pluimvee boeren -de leveranciers van het niet bio vlees aan de supermarkten- rondom de Veluwe zijn huiverige voor verandering van landbouw. Er is nog veel te overwinnen op dat gebied van de eco zones, want een strenge winter, een aantal karkassen en “hongerige tuinplanten etende” herten halen de banken van Tweede kamer waarbij het CDA handige inkopt bij het verzet van de Veluwe boeren tegen de natuurontwikkeling. De satellietfoto laat de noodzaak zien van een ecologische infrastructuur wat mij betreft. Maar Nederland is er nog helemaal niet toe (of wil het niet zijn) aan echte vrije natuur. Gezien de commotie die een paar dode dieren teweeg brengt. De veluwse dorpen Hoenderloo en Otterloo zijn in 1850 gegroeid tijdens de ontgindingen op de arme gronden van de Hoge Veluwe. Men is dus van oudsher bezig de natuur “er onder te houden”, wat zich thans manifesteert in kilometers lange hekwerken door het Veluwe gebied. Voor wie? Tegen wat? Waarom? Er is nog veel te doen op de veluwe.

Hongerige “vrije natuur” damherten belagen de Aerdehoutse Hosta’s en moeten “dan maar worden afgeschoten” foto Arie Kievit voor De Volkskrant.

Enfin. Klimmendaal. Het begon net te sneeuwen toen ik Revalidatie centrum Groot Klimmendaal van Koen van Velsen voor het eerst zag. Dat was een goede zet van de natuur want de omgeving van het gebouw was in december 2009 een puinhoop. De witte maagdelijk sneeuw bedekte alles. Na wat heen en weer gereis is de foto ontstaan welke nu prijkt op de voorkant van het NAI jaarboek 2010.


Klimmendaal december 2009

Klimmendaal december 2009


Klimmendaal .Openen van de beukenblaadjes in onwerkelijk groene tinten op 6 mei 2010

En voor wie mijn eerste blog heeft gelezen -blog 1-, ik heb tien jaar in een ziekenhuis gewerkt. Dit is een geweldig zorg gebouw, duizend punten. En natuurlijk wint het een prijs, dat brengt extra werk mee zich mee want iedereen -de bladen- wilt exclusieve foto’s. “euh, nee ..niet die foto’s met die sneeuw” is een veel gehoord hier. Om de beelden honger te stillen heb ik mijn tent op geslagen in het Nationaal park en gebruik deze als basis voor de avond en vroege ochtend opnames. Ik sta zo niet in de file. Alleen…….. op mijn Bever zwerfsport thermometer heb ik een maal 2 graden gemeten en afgelopen nacht 0 graden. Het berijpte gras knisperde onder mijn voeten.

Jury rapport BNA gebouw van het jaar 2009

 ‘De jury is ervan overtuigd dat zowel het verbluffende vakmanschap van de architect als zijn onbevangen en frisse blik hebben geleid tot dit unieke zorggebouw, dat ontsnapt aan de dictatuur van zijn functie waarin architectuur doorgaans op de tweede plek komt. Niet voor niets roept Groot Klimmendaal herinneringen op aan gebouwen met de grandeur van Zonnestraal, naast toonbeelden van samenwerking tussen architect en opdrachtgever ook gebouwen uit een periode waarin architectuur werd ingezet om mens en maatschappij te verheffen. Groot Klimmendaal is van begin tot eind één groot pleidooi voor de kwaliteit, waaraan de toekomst behoefte heeft.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels