blog

Blog – Zoektocht naar alternatieven: theaterfestival Oerol op Terschelling

Architectuur

Door Harm Tilman – Op theaterfestival Oerol op Terschelling wordt in veel voorstellingen gezocht naar betekenissen die een alternatief kunnen zijn voor door geld en economie bepaalde waarden. In deze zoektocht naar nieuwe vormen en praktijken worden de rauwe kanten van het bestaan niet geschuwd.

Oerol is een van de leukste festivals die ik ken. Niet in de laatste plaats door de manier waarop veel van de voorstellingen gebruik maken van het landschap waarin ze plaats vinden. Een sterk voorbeeld hiervan is de dansvoorstelling GAKA van pianiste Tomoko Mukaiyama. Gaka betekent ‘nobel lied’ en is een op oogstrituelen gebaseerde uitvoering met acht danseressen bij zonsondergang op de Boschplaat, te midden van de weilanden met uitzicht op de Waddenzee. Uiteindelijk verdwijnen de dansers vrijwel letterlijk in het landschap.

Dansvoorstelling GAKA, Tomoko Mukaiyama

Experiment met zandduinen

Minstens zo interessant is de installatie ‘Aeolis’ van studenten Landschapsarchitectuur van de TU Delft bij Strand Paal 12. De installatie bestaat uit zigzag op het strand geplaatste palen waar jute tussen is gespannen. Doel van dit experiment is de vorming van zandduinen te stimuleren: door het jute gaat wel de wind heen, maar het zand niet.

Installatie Aeolis, studenten Landschapsarchitectuur TU Delft

Theatrale inslag

Ook voorstellingen die zijn gemaakt voor de grotere theaters, krijgen op locatie op Terschelling nieuw elan. Zo krijgt de voorstelling ‘The Secret Diary of Nora Plain’ van Nora Fisher, Ragazze Quartet en Remco Menting de theatrale inslag die ze in de theaters zelf ontbeerde, compleet met een surrealistische  projectie van ogen op een duinpan. En in de voorstelling ‘The Ship’ van De Utvagte en IN SITU wordt met een videoprojectie op een duin de vulkaanuitbarsting tot leven gebracht die in het theater slechts kon worden aangeduid.

Voorstelling ‘The Ship’, De Utvagte en IN SITU

Onvolmaakte wereld

Toch maakte de voorstelling ‘Permanent Destruction’ van Naomi Velissariou en Joost Maaskant de meeste indruk op me. In deze als popconcert vermomde theatervoorstelling wordt op stuwende beats en hardcore het werk van Sarah Kane tot leven gewekt. Kane wenste niet te leven in een in haar ogen onvolmaakte wereld en gaf hieraan vorm in een oeuvre dat leegte en destructie paart aan zwarte romantiek.

Voorstelling ‘Permanent Destruction’, Naomi Velissariou en Joost Maaskant

Rauwe kant van jongeren bestaan

‘Permanent Destruction’ viert de rauwe kant van het jongeren bestaan. De als zangeres gecaste Naomi Velissariou zingt dat ze dood wil om even later hangend aan een paal te hunkeren naar liefde en tederheid. Dit gevoel van rauwheid werd versterkt door de plek waarop ‘Permanent Destruction’ werd opgevoerd. Niet in de duinen, op het strand, naast een meer of bij een boer, maar op een industrieterrein in West-Terschelling.

Voorstelling ‘Permanent Destruction’, Naomi Velissariou en Joost Maaskant

Gerealiseerde utopie

Tijdens de voorstelling zit ik naast Loek die ik een paar dagen later opnieuw tegen het lijf loop. Hij vertelt me dat dit precies het probleem is waarmee de babyboomers de jongere generaties mee hebben opgezadeld. Zij worstelen met de vraag: wat kun je nog realiseren als je in een door je ouders gerealiseerde utopie leeft.

Voorstelling ‘Permanent Destruction’, Naomi Velissariou en Joost Maaskant

Opgaven als klimaat en energie

Oerol is een spiegel van de samenleving. Opgaven als klimaat, energie en vluchtelingen keren terug in veel van de voorstellingen die ik afgelopen week op Oerol zag. Ze vormen met elkaar een zoektocht naar nieuwe vormen en praktijken. Het gaat daarbij om andere sociale contacten (de voorstelling ‘Ik’ van Theatergezelschap Bonte Hond), een nieuwe verstandhouding met de natuur (de installatie ‘We have never been modern’  van Third Space, Lotte van den Berg en Daan ‘t Sas) of nieuwe manieren om de aarde te bewonen (de voorstelling ‘Aardappelvreters’ van Silbersee/Gouden Haas/ Slagwerk Den Haag).

Voorstelling ‘Ik’, Theatergezelschap Bonte Hond

Nieuwe vormen en praktijken

Wat deze vormen en praktijken precies zijn is nog niet helemaal duidelijk, wel dat ze niet voortkomen uit met geld en economie verbonden waarden. Nergens treedt dit zo openhartig en rauw aan de dag als in ‘Permanent Destruction’.

Installatie ‘We have never been modern’, Third Space, Lotte van den Berg en Daan ‘t Sas

Lees ook

 

Reageer op dit artikel