blog

Blog – Wat ik tijdens de Architectuur Biënnale Venetië 2016 heb geleerd

Architectuur

Op de valreep heb ik twee weken terug de Biënnale in Venetië bezocht. Het was mijn eerste biënnale ooit en ik liep zonder al te veel een beeld te vormen richting het oostelijk deel van de stad. De gezonde mix van Venetianen, stedentrippers, vakantiefamilies en cultuurliefhebbers die de stad bevolken viel steeds iets meer uit elkaar. Nu de biënnale afgelopen is, is het tijd om de balans op te maken. Drie lessen die ik heb geleerd.

Blog – Wat ik tijdens de Architectuur Biënnale Venetië 2016 heb geleerd

 

De toekomst is kleurrijk
Tenminste, als ik de bontgekleurde maquettes en materialen mag geloven. Zo worden er betonnen afgietsels van bamboe en rietpatronen tentoongesteld, maar was er ook uitgebreide aandacht voor tientallen nieuwe kunststoffen, harsen, gipstoepassingen. Toch heb ik het idee dat deze materialen in de meeste gevallen na de tentoonstelling weer in de kast verdwijnt. Zonde, want wat mij betreft zijn deze kleurrijke materialen ook in de praktijk meer dan welkom.

 

“Reporting from the front” heeft voor iedereen een andere betekenis 
Het was opvallend hoe creatief architecten en ontwerpers zijn in het interpreteren van het thema van dit jaar. Toch lag er aan de grondslag van de meeste interpretaties duidelijk de maatschappelijke betrokkenheid van de architect. De vernieuwende bouwtechnieken en materialen uit de vorige alinea komen veelal voort uit het ideaal dat de architect het vermogen heeft om de hele wereld te helpen. En als je het onderzoek, de uitwerking en deze sociale betrokkenheid van de ontwerpers zo mooi in de schijnwerpers gepresenteerd ziet worden, lijkt het erop dat het allemaal wel goedkomt met de wereld. Het enthousiasme werkt aanstekelijk, maar als ik mij vervolgens in de vaak ingewikkelde teksten verdiep, ebt dat weer snel weg. Maar dat is misschien ook meteen het ‘probleem’ – en mijn volgende les.

  

Architectuur is nog altijd iets voor blanke mannen
En daarmee een tikkeltje elitair. Het was dan wel mijn eerste biënnale ooit, ik heb het idee dat de maatschappelijke insteek ongekend groot was. Het is dus duidelijk dat de goede intenties er zijn. Maar de informatieve teksten – van themabeschrijving van Aravena tot uitlegbordjes bij materiaalstudies – zijn voor velen onbegrijpelijk. Hoe de architect ook zijn best doet om middenin de maatschappij te staan, was het hier toch vooral een feestje voor andere blanke mannen. Ik hoop dan maar dat het uiteindelijk toch met een spreekwoordelijke brug naar de samenleving overslaat.  

Reageer op dit artikel