blog

Blog – Vindt Soeters in Vijverpark zijn Waterloo?

Architectuur

Sjoerd Soeters’ nieuwe bureau heet Pleasant places, happy people, maar erg gelukkig is de architect op dit moment niet, blijkens een interview dat hij op 4 november gaf aan Margot Klompmaker in het Haarlems Dagblad. In dat interview zegt Soeters zich erg boos te maken op de toekomstige bewoners van Vijverpark Overveen. ‘Doe je je stinkende best om er iets moois van te maken en vervolgens krijg je dit gezeur over je heen!’

Blog – Vindt Soeters in Vijverpark zijn Waterloo?

Steen des aanstoots is het hoekgebouw in het Vijverpark te Haarlem, dat op initiatief van de welstandscommissie een ander ontwerp heeft gekregen. Stond aanvankelijk op deze hoek een gebouw van vier verdiepingen met een schuine kap, in het nieuwe ontwerp is een ‘Venetiaans palazzo’ met vijf bouwlagen en een kroonlijst getekend. Samen met Mariet Schoemaker, Anke Zeinstra en Marlies van Diest maakt Soeters deel uit van deze commissie.

  

Het nieuwe hoekgebouw in Vijverpark, onderwerp van dispuut tussen architect en bewoners 

Binnengehaald als verlosser, nu gebeten hond

Tien jaar geleden binnengehaald als de verlosser, is Soeters nu de gebeten hond in de ogen van de bewoners. Voor een deel heeft dat te maken met het feit, dat pas nadat de toekomstige bewoners hun huizen kochten, de verandering in het ontwerp is doorgevoerd. Renders gelden tegenwoordig steeds vaker zo niet als contractstuk, dan toch wel als belofte die je nauwelijks nog kunt breken. Inhoudelijk gaat het dispuut echter over de vraag of het nieuwe pand past in de context. De bewoners denken van niet, Soeters van wel.

  

In het oorspronkelijke ontwerp is het hoekgebouw een slag kleiner

Accent verschillen

Soeters meent dat de bewoners er geen snars van hebben begrepen. Ze snappen eenvoudig niet hoe architectuur in elkaar steekt. Volgens hem is de nieuwbouw zo gemaakt dat ze wel past in de omgeving. Hij betoogt verder dat overal dezelfde bebouwing dodelijk saai is en dus verkeerd. “Dus zorgen we voor accentverschillen bij de eengezinswoningen”, laat hij optekenen in Haarlems Dagblad. Om deze reden heeft hij geadviseerd het hoekgebouw een volwaardige verdieping te geven en bovendien wit te maken.

  

‘Als dank krijg ik een grote mond’, interview met Sjoerd Soeters door Margot Klompmaker, Haarlems Dagblad, 4 november 2016 

Gezeur

In de krant lucht Soeters eens goed zijn hart. “Jarenlang heb ik als een soort plichtsgetrouwe vader aan de zijlijn gestaan om te kijken of het allemaal wel goed ging met mijn hockeyende kinderen. En nu ben ik opeens niet meer te vertrouwen? Alsof ik iets expres lelijker ga maken! Dat is toch mijn eer te na als architect! Maar ja, dat gezeur van mensen heb je overal in Nederland, waar je ook bouwt. Ik vind het bijzonder kwalijk dat is gesuggereerd dat ik het belang van de ontwikkelaar dien. Nee, ik dien het belang van de schoonheid van dit ontwerp.”

Oude arrogantie

De klaagzang van Sjoerd viel niet bij iedereen in goede aarde. Cobouw redacteur Marit Overbeek twitterde: ‘Wat een oude arrogantie weer’ en liet met de hastag #eindgebruikerszijnjeklant weten aan wiens kant ze staat. Ira Koers viel Marit bij: ‘als mijn garagist dit zegt zoek ik subiet een andere garage’ en Marije van Zomeren meende dat een bij de Kabk ontwikkeld internationaal programma voor de architect 4.0. wellicht iets voor Soeters zou zijn. Alleen TUD-onderzoeker Hans Teerds nam het voor Soeters op en vond dat hij terecht voor zijn professie opkwam.

  

Co-creatie en samenwerking

Soeters hoekgebouw impliceert een forse schaalsprong in Vijverpark. Met een opstelling als expert, als figuur die als enige weet wat schoonheid is en daarover kan beslissen, kom je er tegenwoordig niet meer. De figuur van de supervisor kwam op in de projectenplanning die in de jaren tachtig van de vorige eeuw opkwam. Tegenwoordig zijn stedelijke projecten steeds vaker co-creaties en samenwerkingen waarin tal van private en publieke actoren en ook burgers duchtig van zich laten horen.

Publieke rol

Maar welke rol ligt dan in het verschiet voor een architect? Hans Teerds liet me weten dat je deze vraag in politiek perspectief kunt beantwoorden. ‘Architecten dienen hun positie continu te bevechten. Ze worden uitgedaagd initiatief te nemen, ruimtes opnieuw te denken en te verbeelden en, ‘last but not least’, een publieke rol te nemen en hun ruimtelijke kennis te delen.’

Integrerend vermogen

De architect zal dus niet alleen veel meer zijn ivoren toren uit moeten komen en samenwerken met de klant en zijn omgeving, maar tegelijkertijd zijn toegevoegde waarde verduidelijken. Tegenwoordig wordt deze steeds meer gezocht in zijn of haar vermogen om verschillende contexten bij de opgave te betrekken en te integreren. Denk daarbij aan zaken als verduurzaming, geschiedenis, politieke en culturele situatie. Niet meer het beeld, maar eindgebruiker en omgeving staan voorop.

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels