blog

Workshop Telychka

Architectuur

Telychka is een industriegebied van 200 ha groot en ligt in Oekraïne tussen de Dnjepr rivier en de historische binnenstad van Kiev. Een groot deel van dit industriegebied is niet meer in gebruik. De economische activiteiten die er wel plaatsvinden draaien op verouderende installaties en zijn gevestigd in vervallen gebouwen. Afgelopen maand bezocht ik het internationale architectuurfestival CANactions en begeleidde ik een workshop over de toekomst van dit gebied onder de titel ‘Telychka – A Place to Care’.

Deze workshop wordt jaarlijks georganiseerd voor masterstudenten en voor architecten die net hun studie hebben afgrond. Het doel van de workshop is tweeledig. Als eerste wordt een hedendaags probleem van de stad Kiev geagendeerd en onderzocht. Het tweede doel is het bevorderen van de kennisuitwisseling tussen de jonge generatie ontwerpers uit Oekraïne en ontwerpers elders uit de wereld.

 

Integrale werkwijze

Dit jaar was de workshop uitgebreid met een derde doelstelling: integraliteit. Voor het eerst was de workshop ook toegankelijk voor andere disciplines. Uit zestig inschrijvingen zijn na een selectieronde acht ontwerpers (stedebouwkundigen, architecten) en zeven participanten met een andere achtergrond (psychologie, sociologie, verkeerskunde, journalistiek) geselecteerd.

Ongewisse toekomst

Hoe te werken in een land met een ongewisse toekomst? Met elkaar praten leek mij een goed begin. Minder presenteren en meer discussiëren was mijn agenda voor de workshop. Mijn ervaring met de Oekraïense cultuur is dat je daarin alleen met je vrienden discussieert. Dat is erg interessant en vaak ook bijzonder aangenaam, want het heerlijke lokale eten en de lokale drank horen daarbij. In het openbaar etaleer je echter alleen je kennis.

Vragen stellen

Presentaties kunnen eindeloos lang duren om te voorkomen dat vragen worden gesteld. Tegelijk staat een vraag stellen gelijk aan domheid. Na een presentatie heeft een vraagsteller een lange monoloog nodig om te laten zien dat de vraag die hij of zij gaat stellen, niet uit onwetendheid voorkomt. Niet dat wij in Nederland nu zo’n goede discussiecultuur hebben, maar in ieder geval kunnen wij onderwerpen kort uitleggen, zijn wij bereid naar elkaar te luisteren, willen we kennis met elkaar delen en zijn wij bovenal bereid om dit in het openbaar te doen.

Wat te doen?

Om dit hier te bereiken, heb ik de participanten verdeeld in drie kleinere groepen. Eén groep dacht na over een meer dynamische manier van ruimtelijke planning. Een tweede groep dacht na over de programmering. En de laatste groep dacht na over het proces. Zij diende te formuleren wat te doen op korte, middellange en lange termijn. Vooral bij het opzetten van de laatste groep stuitte ik in het begin op veel onbegrip. Na een week kreeg ik echter juist veel waardering van Oekraïners en buitenlanders die werken in de Oekraïne. Iedereen in het land is op zoek naar zijn of haar rol in een veranderende samenleving.

Geanimeerde gesprekken

Om de discussie verder te bevorderen heb ik gedurende de workshop twee expertmeetings georganiseerd met mensen die wonen en werken in Kiev. Dit waren behoorlijk zware delegaties waarin onder andere de decaan van de Kiev Business School, een festival organisator, het hoofd strategie van Jones Lang LaSalle, een hoogleraar sociologie, een onafhankelijke curator, de oprichter van het Oekraïense Innovatie Platform en diverse ondernemers zitting hadden. De discussies startten onwennig en stroef, maar na enige tijd ontstonden geanimeerde gesprekken tussen de experts en de participanten. Naar mijn idee is dit het belangrijkste resultaat van de workshop.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels