blog

Een met zorg ontworpen hotel

Architectuur

Onlangs ontving ik van architectenbureau de Jong Gortemaker Algra een uitnodiging om te overnachten in het recent opgeleverde zorghotel Udens Duyn. Leuk, dacht ik. Maar wie ben ik om de kwaliteiten van een zorghotel te beoordelen? Ik belde op of ik mijn moeder mee mocht nemen. Vijf jaar geleden kreeg ze een hersenbloeding. Sindsdien is de rechterzijde van haar lichaam grotendeels verlamd en verplaatst ze zich in een rolstoel. Als iemand in staat zou zijn om het hotel te beoordelen, was zij het wel.

Een met zorg ontworpen hotel

Het architectenbureau stemde in met de komst van mijn moeder. En zo arriveerden we na een rit door onstuimig weer in het hotel. Alle vooroordelen die ik en mijn moeder hadden over het fenomeen zorghotel werden gelijk van tafel geveegd. De strenge gevel van het hotel werd onderbroken door twee uitnodigende wanden van warm hout. De wanden golfden van buiten naar binnen en omlijstten een prachtige entree. Wachtend op de receptioniste hadden we uitzicht op een groep borrelende mensen. Er werden hapjes geserveerd, wijn gedronken, cadeautjes uitgepakt. De sfeer en de uitstraling deden in niks denken aan een zorghotel zoals ik dat van plaatjes kende.

 

Loungen en revalideren

Projectarchitect Rien Trouborst ontving ons hartelijk in de lobby. Hij is sinds 2007 betrokken bij het ontwerp voor het ziekenhuis Bernhoven, dat het architectonische kader vormt waarbinnen het hotel is ingepast. Het ziekenhuis werd in 2012 opgeleverd. Tegelijkertijd met de bouw ontstond er een discussie over de hoeveelheid bedden in het ziekenhuis. Besloten werd om een zorghotel te realiseren waarin een zekere mate van overloop zou kunnen plaatsvinden van cliënten die ontslagen zijn uit het ziekenhuis maar die vooral op het gebied van revalidatie nog de nodige zorg nodig hebben.

Meer dan een verlengstuk

Het uiteindelijke hotel is veel meer dan een verlengstuk van het ziekenhuis. In de visie van Trouborst en het hotelmanagement staat het zorgaspect los van het hotelconcept. Dat houdt praktisch in, dat het hotel vooral een heel goed hotel (vier sterren!) wil zijn, dat tevens een breed pakket aan zorgdiensten aanbiedt. In het weekend kunnen gasten het omliggende landschap verkennen. Op een steenworp afstand vinden enthousiaste wandelaars en fietsers het natuurgebied De Maashorst met de zandduinen van Bedaf. Bewoners uit de omgeving kunnen eten in het restaurant.

Een hotelgast hoeft in principe niks mee te krijgen van het zorgaspect van het hotel zolang hij de eerste verdieping niet betreedt. Hier zijn de ruimten van de ergotherapie, een zone voor de fysiotherapie, de oefenzaal, de fitness en het sportscafé met lounge gesitueerd. Overdag maken ook mensen van buitenaf gebruik van deze faciliteiten.

Canyon

In de lobby, het restaurantdeel en de ontbijtzaal hadden de interieurarchitecten van M+R interior architecture de schone taak om voort te bouwen op het interieurconcept van DJGA: lampen van Moooi, stoelen van Hay en fauteuils van Moroso geven de begane grond de uitstraling van een mondain designhotel. Het Canyon-concept dat de architecten van DJGA introduceerden, leidde op de begane grond tot een grote open ruimte waar de verschillende functies in elkaar overvloeien. Het interieurontwerp van M + R respecteert deze openheid en creëert zones door lage kasten te introduceren en overal specifiek meubilair toe te passen. Een tulpenboom op een ronde tafel scheidt ontbijtruimte en restaurantdeel. Niemand zou vermoeden dat de ronde tafel daar niet zomaar is geplaatst: door zijn vorm en positie kunnen er rollators onder geplaatst worden die anders willekeurig langs tafels zouden worden geparkeerd.

Detaillering

De golvende houten wanden zijn door DJGA slim ingezet om de ziekenhuissfeer die de omgeving kenmerkt te elimineren. De ‘canyon’ breekt als het ware het interieur open en laat van bovenaf licht toe. De organische vorm is een krachtig tegenwicht voor de orthogonale functionaliteit van het ziekenhuis. Van dichtbij valt op hoe zorgvuldig de houten wand is gedetailleerd. Trouborst vertelt dat in samenwerking met het timmerbedrijf goed is nagedacht over de materialisatie en de kosten. uiteindelijk werden stroken hout in drie breedtes en kleurtonen toegepast die in een onregelmatig patroon het gelaagde patroon van een canyon nabootsen.

Vloerkleden

Het ontwerpen van een gebouw dat onzichtbaar geschikt is voor minder validen, is geen sinecure. Maar dat het zelfs mogelijk is om dat op het hoogst denkbare niveau te doen, bewijst Udens Duyn. Want waarom zou je vloerkleden toe passen in een ruimte waar rolstoelen en rollators moeiteloos moeten navigeren? Een slecht idee, zou je zeggen. Maar toch liggen ze er. Ze zijn naadloos verzonken in de natuurstenen vloer. Mijn moeder navigeert er met linkerarm en -been moeiteloos overheen en vindt ze niet vervelend maar vooral erg mooi. Ze is ook enthousiast over de hotelkamer alhoewel we het erover eens zijn dat het canyonthema, dat terugkeert in de vormgeving van het verlaagde plafond, hier wel achterwege gelaten had kunnen worden. De bedden zijn geweldig, er is een verstelbaar bed aanwezig waardoor ik mijn moeder vrij eenvoudig in bed kan manoeuvreren. Kleine details verraden dat deze op het oog gewone hotelkamer ontworpen is met speciale aandacht voor extra zorgbehoefte.

De volgende dag zitten mijn moeder en ik uitgerust aan het ontbijt. “Gaan we nog eens terug?”, vraag ik haar. Ze knikt enthousiast. Jammer dat het aangrenzende natuurgebied niet ook rolstoeltoegankelijk is.

  

 

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels