blog

Co-creatie met Sanne van Bekkum

Architectuur

Er zijn zo van die onderwerpen die je worden aangereikt of ingefluisterd door een van de medewerkers op het bureau. Wat geeft dan meer energie om in co-creatie een blog te schrijven? Voor Sanne van Bekkum zijn, vanuit haar persoonlijke ervaring, zorg en architectuur nauw met elkaar verbonden:

Co-creatie met Sanne van Bekkum

 

Zorgeloos wonen

Mijn zus kan niet zelfstandig wonen. Toch woont ze in een normale eengezinswoning in een woonwijk. De zorg die zij krijgt is een dienst, die daar prima geleverd kan worden, zonder dat dat om een ‘andere’ woning vraagt.

Wat vraagt zorg eigenlijk van een woning en woonomgeving?

Er zijn veel ontwikkelingen gaande in de zorg. De vergrijzing van de babyboomgeneratie is een feit en vraagt om een verhoogde capaciteit die wellicht op termijn weer daalt. Budgetten worden krapper. En de cliënt wordt door nieuwe financieringsconstructies en wetgeving nog meer bepalend. Zorgorganisaties moeten commerciëler denken: de cliënt is koning en dient verleid te worden. Wat wil deze cliënt?

Al met al is de vraag in de zorg divers en niet constant. Iedereen verstaat iets anders onder comfort en woongenot, nu maar ook in de toekomst. Flexibel bouwen is een manier om met een veranderende vraag om te gaan. Maar flexibel bouwen hoeft niet neutraal bouwen te betekenen. Want slaan we dan niet iets over? Wat te denken van diversiteit in identiteit? Identiteit verleidt en maakt onderscheidend. Kiezen voor een specifieke identiteit betekent een bewuste keuze, voor dat wat bij je past, waar je waarde aan hecht en trots op bent. Een karakteristieke woonomgeving trekt mensen aan, die een imago en leefstijl als grootste gemene deler hebben en niet zorgbehoefte. Een gebouw of woonomgeving als dorp met gelijkgestemden. Waar iedereen het gevoel heeft ergens bij te horen en op elkaar kan terugvallen.

Zoveel mensen zoveel wensen: waar hoor je bij? (www.exactitudes.com)

Maar als een cliënt eenmaal ergens graag wil wonen, hoe zorg je dan dat hij er wil en kan blíjven wonen? Een goede woning en de benodigde ondersteuning is niet voldoende. In de zone tussen de eigen woning en de collectieve en openbare omgeving ligt de kans voor een goede balans tussen privacy en ontmoeting. Sociale samenhang biedt een positieve omgeving waarbij mensen elkaar kunnen helpen: je doet een boodschap voor je zieke buur of kookt een maaltje extra voor die oudere dame van de overkant. En zo ontstaat voor ieder individu, zorgbehoevend of niet, een basis om naar wens te kunnen wonen: zelfstandig waar mogelijk, maar met (sociale) ondersteuning binnen handbereik.

Boksen met je buren aan het einde van de gang of je eigen tuintje maar zonder schutting (foto’s: Leonard Fäustle en Heren 5)

Trots zijn op je woning en keuze in mate van begeleiding en ontmoeting verhoogt de wil en de mogelijkheid om ergens zo lang mogelijk te blijven wonen. En hoe langer je ergens prettig en min of meer zelfstandig kunt wonen, hoe lager de zorgvraag. En dat is uiteindelijk waar het om draait, niet alleen qua levenskwaliteit maar ook qua kosten: zorgeloos wonen. Aan de architect de taak om de identiteit en de tussenzone vorm te geven. Ligt hier niet een mooie opgave voor de architect, om middels de ruimtelijke omgeving een bijdrage te leveren aan de haalbaarheid en kwaliteit van wonen met zorg?

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels