blog

De vakantie mee naar je werk nemen

Architectuur

Langzamerhand keert iedereen weer terug van zijn vakantie. Een periode om naar uit te kijken, maar waar we ook veel ontberingen voor over hebben. Wie heeft er niet in een te warme auto in de file gestaan, in een doorgezakte lits-jumeaux geslapen of de onvermijdelijke gang met de toiletrol onder de arm naar het toiletgebouw gemaakt?

De vakantie mee naar je werk nemen

 

 

Volgens mij doen we dit allemaal om in een andere omgeving te zijn waar niets moet en waar het vooral over de eigen tijd gaat. Een tijd waarin je stil staat bij wie je bent en waar je bent. Ging het vóór de vakantie vooral over wat er moest en nog moet gebeuren, tijdens de vakantie wordt het moment beleefd.

En nu, eenmaal achter je bureau, probeer je met allerlei tastbare relikwieën de vakantie zo lang mogelijk vast te houden. Foto’s op het bureaublad van de pc, een strandsteen als presse-papier of nog even in je vakantiekleren naar je werk. In de vakantie gebeurt er iets met de tijd: Die vliegt om of hij staat stil. Wat een verschil met als het werk dadelijk begint. Dan heb je weer geen tijd.

Bas Liesker 

Wat is dat vakantiegevoel, waar de focus veel meer ligt op het moment in plaats van op het doel, eigenlijk? En hoe kun je permanent op vakantie zijn door deze houding van rust en onbevangenheid ook aan te nemen tijdens het werk? Over deze vragen zijn vele interessante boeken geschreven. Twee daarvan heb ik onlangs gelezen en inspireren tot het schrijven van deze blog. Dat zijn ‘Stil de tijd‘ van Joke Hermsen waarin zij een visie ontwikkelt op het fenomeen tijd, en “Een levensregel voor beginners” waarin Wil Derkse beschrijft hoe de Benedictijnse spiritualiteit toe te passen in het dagelijks leven.

Schrijfster en filosofe Joke Hermsen brengt in haar boek een onderscheid aan tussen kloktijd en innerlijke tijd. In een aantal essays verkent zij het belang van rust, verveling, aandacht en wachten als belangrijke voorwaarden voor het denken en de creativiteit. Haar boek eindigt dan ook met de zin: ”Er is een sterk vermoeden dat achter de klok een andere tijd verborgen ligt die onze aandacht verdient, omdat juist die tijd onze creativiteit en ons vermogen tot vernieuwing in zich draagt. Die aandacht komt vrij op het moment dat we ons niet langer door de wijzers van de klok laten opjagen, maar deze bij tijd en wijle stil durven zetten… ”.

 

Hoogleraar en oblaat Wil Derkse beschrijft hoe de Benedictijnse gelofte van obedientia (het aan elkaar gehoor geven) toegepast kan worden tijdens het werk. “Het gaat om een extra goed horen, een heel aandachtig luisteren, ge-hoorzaam zijn.” Dat heeft niets te maken met de ouderwets klinkende en vrijheid beknottende gehoorzaamheid, maar om “het dynamische en op groei gerichte horen van het hart. Wie met het hart luistert probeert zin op te vangen, het zinnige in de situatie te bespeuren.” Derkse past dit toe in situaties buiten het klooster en vraagt zich bijvoorbeeld af: “Nam ik de vragen van mijn studenten serieus of gebruikte ik ze slechts als opstapje om mijn volgende eigen briljante punt te maken?”

 

Beide boeken beschrijven de rust en het leven in het moment die je ook tijdens de vakantie ervaart. Hermsen door stil te kunnen staan bij jezelf en Derkse doordat je alleen gehoorzaam kan zijn door met je gedachte en aandacht bij het moment te zijn. En niet met het nastreven van de eigen doelen. Ik zie hier een overeenkomst met een bekende spreuk uit het Taoïsme: Het gaat daarbij niet om de ‘vorm’, of het doel, maar om de weg er naar toe.

Wat een rust gaat dat geven als je onbevangen naar de wensen van een opdrachtgever kunt luisteren, zonder dat je tegelijkertijd bezig bent om dat wat je hoort in je ontwerp te proppen. En dat architectenselecties kunnen gaan over de houding van een architect in plaats van het beoordelen van zijn eindbeelden.

Door permanent op vakantie te zijn wordt attitude belangrijker dan het maken van alleen maar mooie plaatjes.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels