blog

De juiste vraag

Architectuur

Afgelopen woensdag was het zover en bezochten we de projecten die de jury van de Lensvelt de Architect interieurprijs had genomineerd. Het weer werkte mee, want het was veruit de mooiste en warmste dag van een verder natte nazomer. Om allerlei reden had ik uitgekeken naar deze dag. De discussies in de jury, twee weken eerder, over de nominaties waren interessant, maar ook nu bleek weer dat niets gaat boven de directe, fysieke ervaring van architectuur.

De juiste vraag

Uit de 76 inzendingen had de jury onder leiding van Kees Rijnboutt zes projecten gekozen. Om deze in een dag te kunnen bezoeken, waren we de avond tevoren al naar Brussel vertrokken.

 

De dag kon zodoende vroeg beginnen in de Loketten. Dit project bevindt zich in het voormalige postchequegebouw in Brussel, in 1937 ontworpen door Victor Bourgeois. Het Vlaams Parlement heeft dit laten restaureren en er een ontmoetingsplaats van gemaakt. Farris.schöning bedacht een paviljoen dat als los element op een zwevend platform in de ruimte is geplaatst en waarin de verschillende functies volledig met elkaar zijn verweven.

 

De tocht voerde ons daarna naar Umicore, een Belgische onderneming die zich vanaf haar oprichting bezighield met de invoer van ertsen en raffinage, maar nu met urban mining: de duurzame recyclage van edele metalen. Deze boodschap wil het bedrijf ook tot uitdrukking brengen in haar bedrijfshuisvesting. Conix Architects ontwierp een beweging die vertrekt vanuit de entree en die in het interieur is doorgetrokken. Vanaf de bovenste verdieping hadden we een fascinerend uitzicht over de fabriek, de stad en het Schelde landschap.

 

Van Hoboken naar de binnenstad van Antwerpen is het niet ver. Daar wachtte Bulk Architecten op ons in het door hem tot loft verbouwde pakhuis voor een sieradenontwerper en verzamelaar van vintagemeubilair. Bulk bracht een deel van het programma onder in een fragiel verdicht stalen meubel, waardoor volop ruimte was gemaakt voor de vele designklassiekers.

 

Daarna volgde de lange rit naar Almere waar Concrete de nieuwe stadsbibliotheek heeft ingericht. Pas toen viel op dat chauffeur Hans Lensvelt onze Ford Transit bus bereed als een Ferrari. Een bibliotheek is van oudsher een plek waar boeken zijn opgeslagen. Maar wil je de met internet verwende bezoekers trekken dan dient hij zich te vernieuwen. Concrete richtte de bibliotheek in als een winkel waar je zowel doelgericht een boek kunt ophalen als schijnbaar doelloos kunt ronddwalen. Slingerende kasten organiseren het bibliotheeklandschap en creëren een omgeving van avontuur.

 

Tot slot bezochten we in Amsterdam twee winkels, als eerste de SPRMRKT STH in Amsterdam. Deze avant-gardistische winkel is ondergebracht in het pand van een voormalige fietsenwinkel. Doepel Strijkers Architects ontwierp een interieur waarin menselijke huid, stoffen huid en kleding samen lijken te vloeien. Verderop in de winkel wordt de huid geleidelijk aan vlakker, met daarin pashokjes en openingen voor het presenteren van kleding, schoenen en accessoires.

 

Als tweede het Japanse winkeltje in Amsterdam. Door met zachte, natuurlijke texturen te werken in combinatie met wit, grijs en natuurlijke kleuren creëerde Nezy Aymo architects een coherente en onderscheidende atmosfeer.

Verbazingwekkend op tijd kon de jury zich vervolgens terugtrekken voor haar finale beraadslaging.

Een aantal zaken viel op. Het beoordelen van zulke uiteenlopende interieurprojecten was ook dit jaar geen gemakkelijke opgave. Kun je bijvoorbeeld de loft in de Antwerpense binnenstad vergelijken met het Vlaamse parlement? Of een bibliotheekinterieur met een winkelinterieur? Zelfs dat laatste is lastig, ofschoon de ontwerper van de bibliotheek sterk heeft lopen grasduinen in het retail design.

Het gaat niet alleen om het stellen van de juiste vragen bij de projecten die zijn ingestuurd. Ook het proces is van belang en de vraag wat de intenties van de ontwerper zijn en hoe hij of zij tot dit resultaat is gekomen. Een interieur kan bijzonder aangenaam lijken, maar ook is van belang wat zich in het hoofd van de ontwerpers heeft afgespeeld.

(Interieur)architect

Dit zorgt voor een sterke dynamiek in het jureren. Deze hangt niet alleen af van de individuele voorkeuren van de juryleden, maar ook van het gegeven dat ze twee dagen lang intensief een team vormen. Wat dat betreft was het jammer dat Hans Marechal de tweede dag niet kon meemaken. Hans protesteerde vorig jaar heftig toen MVRDV samen met Richard Hutten de LAi prijs won. Volgens hem had dat een interieurarchitect moet en zijn. Nu vind ik dat niet: de prijs moet gaan naar de beste interventie uitgevoerd in een interieur. Aan de andere kant was ik wel benieuwd wat Hans’ argument zou kunnen toevoegen aan de prijs.

Toch kwam de jury eruit en wees ze na ampel beraad een verrassende winnaar aan. Maar voor wie dit is, moet u wachten tot november.

De jury bestaat dit jaar uit Kees Rijnboutt (voorzitter, Rijnboutt bv), Hans Marechal (M+R interieurarchitecten), Ira Koers (Bureau Ira Koers), Christoph Grafe (TU Delft), Fokke Rakers (projectbureau huisvesting VUmc) en Harm Tilman (secretaris, de Architect).

Op donderdag 25 november 2010 wordt de winnaar tijdens de feestelijke prijsuitreiking in Gebouw De Bazel te Amsterdam bekendgemaakt, gelijktijdig met die van de Thonet Mart Stamprijs.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels